kapturno

Min rigardas viaj grandaj okuloj, atendante vorton aŭ geston de amo, kiu konfesu unufoje por ĉiam, ke mia koro kapitulacis ĉe viaj piedoj. Tamen, vi rifuzas al mi signon, kiu diru al mi, ĉu vi reciprokas mian senton. Kaj tiel vi volas, ke mi min fordonu al vi...

Pardonu min, mia belulino, sed mi ne povas.

Pardonu mian silenton: mia lango plugis tro da maroj en vana serĉado... mi ne plu eltenas!

Pardonu miajn stultajn vortojn: mia silento konstruis tro da sablokasteloj, kiujn tiuj samaj maroj detruis... mi ne plu eltenas!

Mi volas kaj ne povas. Mi povas kaj ne volas. Malbenita kapturno superfortas min en la altoj de mia soleco. Tro multajn fojojn mi spertis ĝin sola.

Kiel ĵeti min ankoraŭ unu fojon en la malplenon, en blinda salto de fido?

Mi ne povas kaj ne volas, ĉar mi tro timas. Kaj tiu timo, ke mi ekamos vin sen ke vi amu min, estas pli granda ol mia silento, ol miaj vortoj, ol mia espero.