foriru
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
Ankoraŭ unu fojon, belulino,vi vundis min tre profunde,kaj vi bruligis minper la glacia frostode via malestimo
Ĉu ne vi estis tiu, kiu ŝtelis mian koron?
Por kio vi ŝtelis ĝin?Ĉu por vundi ĝin?Ĉu vi ne laciĝas rompi ĝin en pecojn?Ĉu ne doloras vin mia doloro?
Deturnu de mi viajn belajn okulojn,malproksimigu de mi vian molan buŝon,forigu el mia vido vian belan korpon,silentigu tiujn dolĉajn kaj trompajn vortojn,foriru vi, tute,foriru por ĉiam!
Neniam plu vi vundos minper la furioza bruegode mia propra rifuzita amo,ĉar mi decidis ne plu suferinome de via malŝato;do foriru kaj lasu min sola
Via rememoro sufiĉas al mipor vivi en silento