holokaŭsto

Ŝi naskiĝis en la paradizo, banita de la roso, karesita de la varmeto de la suno, kiu filtriĝas inter la pinoj, kaj de la norda brizo.

Ŝi kreskis en la eterna printempo de la altlandoj, banita de rojetoj kaj envolvita en la mantelo de la muskoj.

Ŝi malfermis siajn petalojn al la kiso de la tago kaj plenigis ilin per koloro, laŭ la bildo de la ekzotika pejzaĝo, kiu ŝin ĉirkaŭis. Kaj tiel, malfermita al la kiso, plena de vivo, ŝi atendis.

Kaj venis la viro kun la malvarma fero por tranĉi ŝian tigon. Nun ŝia vivo, tiu, kiu estas mallonga kaj bela kiel poemo de amo, estos ankoraŭ pli mallonga, sed ankaŭ pli bela.

Ŝi mortos inter viaj manoj, ĉar la miaj forŝiris ŝin de la tero por oferi ŝin al vi kiel donacon: donacon al bela virino, de viro pasia pri la virinoj, kiuj amas la vivon.

Ankaŭ mia vivo estas mallonga, kiel tiu de rozo, kaj mi ofertas ĝin al vi, kiel mi ofertas al vi la rozon. Ne rifuzu la rozon, kiun mi ofertas al vi.