pli ol bela
proza poemo
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
“Ŝi estas bela”, oni diris al mi. Mi pensis silente: bela kaj kvieta, kiel lunlumo; bela kaj dolĉa, kiel somera vesperruĝo; bela kaj simpla, kiel melodio.
Mi volis iri vidi vin. Ha, kiom erara mi estis, kiom malproksime de la kapablo imagi vin!
Vi estis multe pli ol bela: vi estis dia. Mia koro renoviĝis en vi, kiel fajro en la falfolioj.
Mi ne povos forgesi tiujn malgrandajn lumpunktojn, kiuj brilis en viaj okuloj, nigraj perloj sur nakro, senkompataj ponardoj...
Mi ne povos forgesi la larĝan, sinceran sorison de viaj ruĝaj lipoj, nek la esprimon de timo kaj maltrankvilo, kiun ili desegnis...
Mi ne povos forgesi la molan balanciĝon de via korpo, kadenco de rozo, kiam vi dancis...
Mi ne povos forgesi vin, belulino. Nek mi volas fari tion.