Naskiĝo
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
Ke mi naskiĝas, ke mi aperas en ĉi tiu mondo,ke mi venas jam kun disŝirita animo,kaj portas en la tenera brusto ion profundan:doloron, brilon kiu vundas en la rigardo.
Mi kontemplas mian patrinon kaj sentas, ke mi estas ŝiakaj ke mi komencas esti “alia”, individuo,ĉar la frukto estos naskiĝinta el la burĝono,sed nun ĝi troviĝas sola antaŭ la destino.
Mia patro montras al mi la mondon per siaj agoj,li kondukas min per firma mano laŭ la vojo.Mi pasas la tempon en lia kompanio, inter la paktojde la viro kiu donas la vivon kiel oferon.
Mi kreskas inter la solecoj kaj la silento,mi deĉifras la magiajn signojn de la animokiuj, skribitaj sur la libroj, estas kiel genioj:ili estas miaj avidaj kamaradoj de infaneco.
Kiam mi komprenas la mensogojn de ilia ĉirkaŭaĵo,mi rezignas mian religion kaj serĉas la vadonkiu kondukos min ĝis Dio en la revenode ĉi tiu ekzilo al la alia mondo, ankoraŭ rememorata.
Mia animo, en profunda lumo; senhelpala koro, ektimigita en mola niĉo.Kial mi prisilentu tion, kio estis parolita?Kial ne anstataŭe krii tion, kio estas dirita?
Mi trovas, fine, la amon en rozo;mi komprenas tiel, ke mi naskiĝis esti amata...Amo en la brusto, amo, ne ekzistas alia afero!la angoro de la koro finiĝis.