La lasta rozo
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
al Saint-Exupéry
“en milito de du rozoj mortis
Cortázar
princoj, kiuj estis kiel nigraj fulmoj,
blindigitaj de petaloj el sango”
En sia sonĝo, la princo stariĝis sur la turo kaj esplore rigardis ĉirkaŭ si. Kiel vasta estus la regno de lia gloro! Kiel digna tiu batalhardita pinto! Lin turmentis la konscio pri lia propra fineco, ĉar la ĉielo super lia kapo fanfaronis pri eterneco: lia kuraĝo igis lin pensi, ke ankaŭ li meritus ĝin. Violaj strekoj de nuboj en la malproksimo alportis, en dolĉaj rememoroj, la krepuskojn de la infanaĝo. La brizo saturis lian spiron per la parfumo de la rozoj de la ĉiama ĝardeno, kiu ĉirkaŭis, kiel ruĝa disko, la antikvan ŝtonan palacon. Trans la mantelo de floroj, la ebenaĵo etendiĝis sub liaj piedoj, kun flikaĵoj de semkampoj, ĝis ĝi kunfandiĝis kun la neĝkovritaj montoj de la horizonto.
En lia koro flagris la flamo de la vivo, la impeto de la perforta juneco, kaj la persisto de la praula gento. Li etendis siajn brakojn kaj ŝveligis siajn pulmojn per aero, kiun li elspiris en malrapida suspiro. Lia Dio vokis lin al la milito. Li malsekigis la lipojn kaj kombis malantaŭen la ŝvitajn harojn per la maldikaj fingroj, soifaj je sango en la sankta batalo. La ora ringo duobligis dum momento la brilegon de la mortanta suno. Li fiksis la rigardon en la spacon kaj kun soriso ĵetis sin en la vakuon.
Li falis milde, kiel la lasta stelo de somera tagiĝo, dum sennombraj tagoj kun iliaj noktoj, de la turo ĝis la ĝardeno. Dum li malsupreniris, li kontemplis la maturiĝon de la spikoj en la kampoj, la migradon de la birdoj, la dancon de la planedoj sur la turniĝanta fono de la firmamento, kaj la ciklojn de la luno, kiu flugis, kiel anĝelo el lakto, en la abismo de la ĉielo. Li kalkulis unu post la alia la foliojn de la arboj, kiujn la brizo agitis apud la rivereto, kaj konstatis la kreskon de ilia nombro. Proksime al la tero, li enspiris ĝis ebrio la parfumon de la rozoj. Plurfoje la burĝonoj maturiĝis antaŭ lia vizaĝo, malfermante la karmezinajn petalojn al la suno.
Tiam krio vekis lin al la realo de lia sankta milito. Etendita teren, li kuŝis grave vundita sur la batalkampo. Larĝa rondo da kadavroj ĉirkaŭis lin. La glavo de lia malamiko falis sur lin kaj enprofundiĝis en lian bruston. Ekburĝonis la lasta rozo el sango ĉe la piedo de la turo.
