La tapiŝvendisto

Kiam mi malfermis la pordon kaj vidis lin tie ekstere, mi ne povis eviti naturan surprizon, kiun mi duone kaŝis. Aŭdinte la sonorilon, mi pensis, ke estos iu el miaj etaj amiketoj, unu el tiuj malriĉaj, malgrandaj kaj malpuraj infanoj — kies nomojn mi konas — kiu venis, kiel ili ĉiam venas, por peti de mi prunte mian tamburon kaj mian buŝharmonikon, por foriri kun la bandeto improvizi karnavalojn meze de la strateto. Sed tio ne estis malpura etuleto, sed grandega kaj rozkolora viro, kun la neevitebla aspekto de perdiĝinta fremdulo.

Li estis vestita en paŝtelaj nuancoj, kaj li havis nekutiman afablecon. Mi salutis lin kaj li respondis al la saluto. Kiom amuzis min lia grandega ĉokoladkolora lipharo, kontrastanta kun liaj grizaj haroj, moviĝanta laŭ la ritmo de liaj vortoj!

— Ĉu vi la mastro de la domo? — li demandis min.

Mi sentis min flatita. Mi diris al li, ke mi estas la filo de la domo. Li petis paroli kun mia patro, kaj mi enirigis lin. Li havis strangan odoron, kvazaŭ de malseka havana cigaro, kaj mi rimarkis ĉe li molajn gestojn, kiel tiujn de maljuna urso, kiu promenus inter floroj.

Li venis por vendi al ni portugalajn tapiŝojn. Li mem estis portugalo. Ni aĉetis nenion de li, ĉar ni estas alergiaj kaj la tapiŝoj senĉese ternigas nin, sed lia vizito ĝojigis min tiun tagmezon, kvankam mi ne konis lin kaj neniam konos lin. Kio ĝojigis min, estis nur la mallonga ekrigardo al unu persono plia, devenanta el malproksima lando. Speciala kaj unika viro, kiel ĉiuj.