La pluvo super la maro

La intensa brilo, kiun la ĉielo montris, subite estis envolvita en dika amaso da nuboj de malhela plumba koloro.

La mara brizo, freŝa kaj ribelema — tiu sama, kiu kombas ŝiajn harojn, majeste reliefigante ŝian superban belecon, kaj kiu donas al ŝi la subliman aspekton de mevo libera en la vento —, trenis la nigrajn nubegojn en senespera kurado, mornigante la pejzaĝon, kaŝante la sunon malantaŭ sia ombro kaj verŝante sian nigran figuron sur la ĉiam pli malklaran maron.

Rapide alproksimiĝis la pluvego kaj baldaŭ elverŝis sian tutan furiozon sur la lokon, kie ni estis. Ĝuste tiam ĝi okazis.

Ŝi trapikis min de unu flanko al la alia per tiu sorĉa rigardo, kiu ĉiam enamigas min, kaj ni parolis sen vortoj. Kiel paro da infanoj ni impete ĵetis nin malsupren laŭ la vojo, ĝis ni atingis la varmetan kaj malsekan sablon. Milionoj da akvaj diamantoj senĉese batadis nin. La furioziĝinta maro kovris sin malantaŭ vualo de nebulo kaj invitis nin, ondante, refreŝigi nin en siaj ŝaŭmantaj akvoj.

Ridante petole, ŝi senvestiĝis antaŭ miaj miregantaj okuloj, kaj plonĝis, fulmrapide, en la agititajn akvojn. Ŝi reaperis pli malproksime kaj, dum la akvo torente fluis sur ŝia glata cinamkolora haŭto — konturante la formon de ŝia eskvizita figuro —, ŝi invitis min sekvi ŝin. Denove ŝi plonĝis kaj mi ravite sekvis ŝin.

Kaj kune ni ĝuis la nesubigeblan potencon de la impetega maro, la freŝan karesadon de la brizo kaj la ebriigan senton de la amo, envolvitaj en la retoj, kiujn kun ni formis la sovaĝa sorĉo de la pluvo super la maro.