Omaĝo al Enrique Jaramillo Levi

La historio dividos la panaman novelverkadon de la dudeka jarcento uzante du mejloŝtonojn: Sinán kaj Jaramillo Levi. Same, du lumturoj elstaros, kiam la estontaj okuloj esploros la kritikon kaj la literaturan promocion en la istmo dum tiu jarcento: Rodrigo Miró kaj Jaramillo Levi.

Ke granda verkisto kaj antologiisto de internacia renomo dediĉas tiom da valora tempo por antaŭenigi la tekstojn de aliaj plumoj de pli malgranda kalibro, kun la fervoro de enamiĝinta adoleskulo kvankam la kalendaro jam indikas al li pli ol ses jardekojn, estas beno por nia lando kaj ĝia literaturo.

Laborante ŝultro ĉe ŝultro kun Jaramillo Levi dum la lastaj jaroj, mi rimarkis, ke la fonto de lia energio ŝajnas ne havi finon. Li ne laciĝas. Li neniam cedas. Li ne haltas. Antaŭeniĝante, kreante, kun la ĉaro firme ligita antaŭ la bovoj, li iras malfermante vojon por la novaj verkistoj, kiuj, kiel mi kaj tiom da aliaj, rikoltas tion, kion li semis.

Hodiaŭ kunvenas la amikoj de ĉi tiu granda viro por festi lin, kaj de malproksime mi aliĝas al la ĝojo. Mi sentas min ŝuldanto al li, mia bona amiko, ĉar li ekzistis, ĉar li venis antaŭe al la mondo por naski literaturon, ĉar sen egoismo li gvidis nin kiel infanojn de siaj propraj revoj kaj faris nin heredantoj.

Jaramillo ĉiam amis la literaturon de ĉiuj kiel sian. Nun li estas de ni ĉiuj. Brakumo,