La kreado de Adamo

Movite de la spiro de la vivo, mi skuas min kaj eliras el la argilo. Mi restas suspendita en la akveca letargio de la mallumo. Varmetaj fluoj alportas al mi partiklojn, per kiuj mi nutras min. Mi havas malgrandajn krurojn, kaj platojn sur la dorso. Sur la ŝlima surfaco mi palpas, dum mi antaŭeniras sen scii, kien mi iras. Mi antaŭsentas iom da lumo kaj da sono.

Mi puŝas min tra la akvo, gvidata de miaj antenoj kaj de la malklara heleco, kiu enŝteliĝas inter la ondoj. Mi naĝas iomete. Mi disvolvas skvamojn kaj naĝilojn, kaj naĝas pli forte kaj rapide. Mi formanĝas malgrandajn estaĵojn, kiuj flosas ĉirkaŭ mi. Mi rigardas al la surfaco de la akvo kaj perceptas la sunon. Mi vidas bluajn, blankajn kaj verdajn makulojn. Mi atingas la marbordon kaj eliras surteren.

Mi rampas sur la varma sablo. Mi ne povas spiri, do mi revenas al la akvo. Mi denove provas. Pulmoj kreskas en mia brusto, kaj mi antaŭeniras enlanden. Mia haŭto verdiĝas, por kunfandiĝi kun la ĉirkaŭaĵo. Miaj naĝiloj transformiĝas en krurojn kun ungegoj kaj en longan, muskolan voston. Mi grimpas sur la arbojn kaj nutras min per insektoj, fruktoj kaj folioj.

La tero estas mia kaj mi kreskas por regi ĝin. Mia kapo superas la plej altajn palmojn, mia forto faligas trunkojn. Mi persekutas kaj formanĝas miajn samspeculojn per potencaj kaninoj. Mi rigardas al la ĉielo, kaj volas atingi ĝin. Mi refariĝas malgranda kaj malpeza. Miaj faŭkoj fariĝas beko. Miaj ostoj kaviĝas. Plumoj naskiĝas sur miaj brakoj. Mi ekflugas.

Mi promenas tra la nuboj kaj kontemplas la maron apud la marbordo. Mi estas libera. Post longa flugo, mi revenas surteren kaj perdas miajn flugilojn. Apud rivero mi faras mian rifuĝejon. Mi revenas al la akvo, kaj membranoj kreskas sur miaj piedoj. Miaj plumoj maldikiĝas kaj fariĝas haroj. Mia beko platiĝas kaj dentoj rekreskas en mia buŝo. Varma sango fluas tra miaj vejnoj.

Kvarpiede mi kuras tra la arbaro. La felo de mia korpo protektas min kontraŭ la malvarmo. Mi ĉasas aliajn, pli malgrandajn bestojn kaj mamnutras miajn idojn. Mia vido akriĝas. Mia flarsento vekiĝas. Mi pli bone komprenas la medion, kiu ĉirkaŭas min. Mi vidas proksiman arbon kaj grimpas sur ĝin. Mi atingas verdan folion kaj insekton; mi metas ilin en mian buŝon. La suno subiras.

Mi saltas al pli malproksima branĉo. Sidante sur ĝi, mi gratas min. Mi rimarkas, ke la arbaro retiriĝas, kaj mi revenas al la tero por serĉi nutraĵon. La arboj estas maloftaj, do mi vivas sur la ebenaĵo. Iri longajn distancojn estas pli komforte, se mi marŝas vertikale. Per bastono mi batas kuniklon kaj disŝiras ĝin. La haroj de mia korpo maldensiĝas kaj mi sentas malvarmon.

Mi faras fajron. La akraj ŝtonoj estas pli bonaj por ĉasi, fiksitaj ĉe la pinto de bastono. La haŭto de la bizonoj servas al mi kiel mantelo. Sur la muroj de la kavernoj mi desegnas tion, kion vidas miaj okuloj. Mi fandas la rokon en la fajro kaj donas al ĝi la formon, kiun mi volas. Mi preferas la kompanion de aliaj, kiuj ĉasas kun mi kaj konstruas rifuĝejojn apud la mia. Mi estas la estro de la grupo.

Mi ekloĝas en unu sola loko. Mi devigas la teron doni al mi fruktojn, kiujn mi rikoltas kaj konservas por la malvarma sezono. Barilo el trunkoj protektas niajn kabanojn. La iloj faciligas la laboron. Miaj kunuloj komprenas min, kaj mi markas sur la koto la sonojn de mia buŝo. Mi rigardas la oceanon kaj sentas, ke ĝi vokas min. Mi ekmariras per lignaj ŝipoj.

La suno leviĝas. Mi komercas kun aliaj popoloj kaj amasigas riĉaĵojn. Mi revenas al mia vilaĝo kaj vidas, ke ĝi nun estas imperio. La reĝo, kiu ordonas laŭ sia volo, ne rekonas min. Sub lia regado mi prilaboras la teron, kaj li forprenas duonon de miaj fruktoj. Mi timas pro mia vivo, kaj tial mi obeas lin. Alia reĝo militas kontraŭ li, kaj venkas lin. Li sidiĝas sur lia trono.

Maljunulo, kiu antaŭe parolis al mi pri la potencoj de la naturo, nun parolas al mi pri la dio Suno, pri la dioj, pri Dio, pri la filo de Dio. Mi rigardas al la ĉielo kaj komencas kompreni la movojn de la astroj. Mi studas la kadavrojn de la falintoj kaj lernas rekoni la partojn de la homa korpo. Sur la ŝtiparo oni bruligis maljunulinon, akuzitan pri sorĉado.

Mi ne kredas je sorĉado, tamen. Mi preferas kredi je la valoroj de la homa spirito. Mi ne plu volas labori por la reĝo, kiu forprenas duonon de miaj grenoj. Kun la glavo en la mano, mi akiras mian liberecon. Mi kultivas mian propran teron, per kies fruktoj mi nutras miajn infanojn. Sur la papero mi kalkulas, mi verŝas en inkon miajn pensojn, mi pentras sur la tolo miajn iluziojn.

La limoj inter nacioj segmentas la Teron, kaj la milito baldaŭ kovras ĝian vizaĝon. Post la bombo, la teruro paralizas la popolojn. Aliancoj balanciĝas sur malforta ekvilibro. Mi legas en la ĵurnalo, ke aviadiloj ĉirkaŭflugas la mondon, ke la homo atingas la Lunon, ke teleskopoj fosas en la internaĵoj de la spaco, ke elektronika reto interligas la kontinentojn.

Mi revenas hejmen, malstreĉas mian kravaton kaj sidiĝas antaŭ la televidilo, pensante, kiel mi pagos la fakturojn je la fino de la monato. De la novaĵoj mi pasas al futbala matĉo, al dokumenta filmo pri la formorto de la leonoj en Afriko, kaj al la religia programo de predikisto, Adam Smith, kiu fulmotondras kontraŭ la instruado de la evolua teorio en la lernejoj. Mi sorbas mian glason da viskio.

— Ĉu vi scias? — mi diras al mia edzino. — Mi ne komprenas, kiel al Darwin venis en la kapon diri, ke ni devenas de la simio.