La legendo pri la vidva reĝo

La reĝo Kronor, suvereno de lando en la teroj de la glacio, perdis dum kruela vintro sian reĝinon. “Tro frue venis la kiso de la morto”, li plendis antaŭ la dio. Dek tri lunojn li priploris ŝin, sed liaj larmoj ne sanigis la vundon de lia animo. Li ne trovis en sia lando rezignacion por vivi.

Iun matenon, Kronor suriris sian rajdĉevalon kaj rajdis trans la limojn de sia regno. Lia koro estis grave vundita de la rigardo de juna fraŭlino, vestita per la felo de blankaj lupoj. “Mi konas viajn grizajn okulojn”, suspiris la reĝo. La virino malaperis en neĝoŝtormo. La monarko sentis en sia koro la strangan sopiron havi tiun aperintinon kiel sian reĝinon. Lia konsilisto avertis lin, ke la tradicio malpermesas al eksterlandanino aliri la tronon. En sia animo, la reĝo sciis, ke tiu virino ne estas fremda al li.

Sennombrajn posttagmezojn la monarko rajdis trans la randoj de sia ŝtato, por kontempli de malproksime tiun virinon. Kelkfoje li trovis ŝin promenanta sola sur la freŝa neĝo. Ŝi sorisis al li silente. Ŝia konata beleco turmentis Kronor. Lia koro agitiĝis kiel la aŭroroj de la nokto. Li sonĝis pri tiu korpo ŝirmita sub la felo de la lupo, anĝelo de varmeto en abismo de glacio.

Iun matenon, la princo Kronhast, heredanto de la krono, venkis sian patron en ŝakludo. Stariĝante, la reĝo kriis: “Eltiru vian glavon”, kaj duelis kun li. Kiam la glacia tranĉrando de la glavo de Kronhast ripozis malvolonte sur la patra kolo, la suvereno sorisis kaj diris: “Mi estas libera. Vi kreskis pli forta kaj saĝa ol via patro. Vi scios defendi niajn teritoriojn de sur la trono. Miaflanke, mi estas konkerita: miaj tagoj ĉi tie finiĝis”.

Kronor kunvokis sian korton tiun nokton. Post festeno li anoncis al ili: “Jen mia filo Kronhast, via nova reĝo. Mia koro kondukos min hodiaŭ al aliaj landoj”. Neniun alian vorton prononcis lia buŝo. Li kovris sin per mantelo el felo de blankaj lupoj kaj rajdis sur sia junĉevalo trans la randojn de la regno. Neniam plu iu ajn vidis lin.

Jen la legendo de Kronor, la vidva reĝo, kiel rakontas ĝin la maljunuloj de la teroj de la glacio: oni diras, ke ĉiunokte, sub la lumo de la luno, du blankaj lupoj kuras kune sur la freŝa neĝo; ke tiuj estas la animoj de la reĝo Kronor kaj de lia reĝino; ke la reĝo ankoraŭ vivas. Generacioj da suverenoj regis en la ombro de la legendo. Kronhast, la justa; Kronmaron, la saĝa; Kronsorel, la bona. Kronarion, la granda.

Sed venis la tempo de Kronhul, la malmolanima, kiu, por ne dividi kun mortinto la gloron de sia regado, volis malkonfirmi la legendon. “Se mi kredigos, ke mi trovis en la arbaro la lupfelan mantelon, kiun Kronor portis, mi pruvos, ke li estas morta kaj ke la legendo estas falsa”. Li sendis ĉasiston mortigi blankajn lupojn por fari mantelon, kiu servu al lia trompo.

La ĉasisto revenis post tri noktoj, kun la feloj de du blankaj lupoj. Envolvitajn en ruĝaj tukoj, li portis iliajn korojn. “Mi mortigis en la nokto ĉi tiujn blankajn lupojn, ho Kronhul!, kaj senhaŭtigante ilin mi trovis homajn korojn. Falu sur vian kapon la sango de Kronor”. La lanco, kiu faligis la viran lupon, trapikis la bruston de Kronhul, la malmolanima, kaj mortigis lin.