La skorpio

La virino eniris la banĉambron kaj senvestiĝis. Fermante la okulojn, ŝi levis la vizaĝon al la duŝilo: akva floro malfermiĝis super ŝia kapo. Ŝi frotis la sapon inter siaj manoj kaj disŝmiris la ŝaŭmon sur sian vizaĝon, sur la kolon, sur la ventron, kie ŝia mano haltis momenton. Inter ŝiaj piedoj, tra la krado de la defluejo, aperis skorpio, kiu ekiris, per malrapida kaj mallerta paŝado, kontraŭ la fluanta akvo.

Kiam ŝi ekvidis ĝin, la skorpio jam haltis apud ŝia kalkano, preskaŭ tuŝetante ĝin. Ŝi instinkte paŝis malantaŭen, kaj la besto rekomencis sian pezan iradon al la muro. Ĝi trairis ĝin tutan, senhaste, ĝis ĝi faris plenan rondiron de la banĉambro kaj revenis al la deirpunkto. Tiam ĝi sin aranĝis en angulo kaj restis senmova, pacience ricevante la akvogutojn kaj la ŝaŭmajn grapolojn, kiuj falis sur ĝin de supre.

Reakirinte la trankvilon, ŝi prenis iom da tempo por kontempli la etan beston, senmovan en sia angulo. Ĝi havis ŝvelan ventron: graveda ino. Ŝi revidis en sia menso la scenojn de ebla atako: la kuron al ŝia piedo kun la vosto etendita, la pinĉilojn, kiuj trovas la haŭton, la voston, kiu fermas sian arkon kiel fulmo kaj enigas la pikilon en la malsekan piedfingron; la tujan doloron, poste la ŝvelon kaj la sensentiĝon de la tuta kruro, de la lango kaj de partoj de la vizaĝo.

Strabe rigardante la skorpion senmovan en sia angulo, ŝi finis la baniĝon. Ŝi volvis sian torson en mantukon kaj ĉirkaŭrigardis. Ŝi prenis la plastan ujon de la ornamaj sapoj, malplenigis ĝin sur la randon de la lavujo kaj ellavis ĝin. Enirante la duŝejon, ŝi enangulis la skorpion inter la ujo kaj la muro, kaj ĝi — kurbiĝinta sur si mem — ekbaraktis kaj ekfrapis la plaston per la vosto. Tre zorge ŝi enigis ĝin kaj fermis la kovrilon. Kontraŭ la lumo ŝi denove kontemplis ĝin tra la travidebla baro: la pinĉiloj falditaj, la vosto kunfaldita sur la ventro.

Ŝi lasis la ujon sur la tableto de la antaŭĉambro kaj eniris la dormoĉambron por vestiĝi. Kiam ŝi eliris, kelkajn minutojn poste, la ujo ne plu estis tie. Ŝi rigardis sub la tableton, ŝi rigardis en la banĉambro. En la salono, la edzo spektis ion en la televidilo; ŝi demandis lin, ĉu li vidis ujon kun skorpio interne, kaj li ne atentis ŝin. En la kuirejo ŝi demandis la samon al la purigistino.

— Jes, mastrino, mi trovis ĝin sur la tableto. Vi ne imagas, kian ektimon mi havis. Ho, Dipatrino! Sed mi jam mortigis ĝin. Mi lavas la ujon por vi, por ke vi remetu la sapojn. Por kio vi volis ĝin?

La edzo, el la salono, ekkriis ridante:

— Se ĝi jam estas mortinta, kio gravas, por kio ŝi volis ĝin?

La purigistino, ankoraŭ konfuzita, ankaŭ ridis.

Tiun nokton, maldorma apud la edzo, kiu ronkis, la virino silente rigardis la plafonon, kun la mano kunfaldita sur la ventro.