Malgrava delikto

Perfidita, furioza, plena de ĵaluzo kaj de indigno, mi ne povis kredi, kion ŝi diris al mi. Mi malproksimiĝis de ŝi, lasante ŝin sola en la salono, kaj enfermis min en ŝia ĉambro. Kiam mi vidis mian vizaĝon en la spegulo, mi kompatis min mem kaj deturnis la rigardon. Ne plu povante elteni tion, mi disŝiris mian ĉemizon en du partojn kaj ĵetis min sur la plankon por plori. Mia koro estis en pecoj. Mia mondo kaj mia vivo, tiaj, kiajn mi konis ilin, finiĝis. Miaj manoj kaj miaj piedoj — mi ne scias kial — komencis sensentiĝi pro ia anestezeca formikado, kiu malrapide pliiĝis, kreskante al la centro, al mia torso. Mi eliris el la ĉambro, serĉante sub la duŝo manieron malvarmigi mian angoron, kaj restis sub la fluo de malvarma akvo dum pluraj minutoj, spirante pene. Kiam mi komprenis, ke se mi restos, ĉio plimalboniĝos, mi petis mian koramikinon telefoni al amikino sia, kiu tre ŝatas min, por ke ŝi veturigu min hejmen; kaj post kelkaj minutoj ŝi alvenis per sia aŭto. Kiam mi eniris la aŭton kaj ŝi vidis min tramalseka kaj senĉemiza, kun la animo skuata inter ploro kaj kolerego, ŝi komprenis, ke mi jam eksciis ĉion, kaj ke mi reagis tre malbone. Ni ekveturis, komence sencele, kaj poste ni direktiĝis al ŝia hejmo. Mi kredas, ke ŝi celis ripari ĉion per teo kaj kelkaj minutoj da elverŝo de la koro. Kaj mi devas konfesi, ke mi komencis trankviliĝi, aŭ almenaŭ spiri pli trankvile, samtempe kiam ni malrapide veturis per la aŭto, dum mi rigardis la stratojn tra la fenestra vitro, maĉante mian malfeliĉon. Sed kiam ni jam malproksimiĝis de la urbocentro, ŝi, senintence, faris la malprudentaĵon provi pravigi la okazintaĵojn per vortoj kaj igi min kredi, ke nenio okazis.

— Haltu ĉi tie! — mi ordonis al ŝi, rigardante ŝin per fajraj okuloj.

Ŝi konsciiĝis pri sia eraro kaj provis pardonpeti, sed ŝi povis ripari nenion. Mi eliris el la aŭto, bolante interne, kaj ekmarŝis en ajnan direkton, dum ŝi klopodis konvinki min reeniri. Mi ne aŭskultis ŝin. Fakte, mi povis aŭdi nenion kaj neniun en tiu momento. Mi iris kiel stultulo, kiel ebriulo, ne sciante kien iri aŭ kiun serĉi. La sola afero, kiun mi bezonis en tiuj momentoj, estis esti aŭskultata de iu, kiu ne provus konsoli min, por ellasi tiun grandegan koleron, kiu ronĝis min interne kaj venenis mian koron. Ironie, la loko, kie mi eliris el la aŭto, troviĝis nur kelkajn stratojn for de lia domo, de tiu fiulo, kiu dum pluraj semajnoj renkontiĝadis kun mia koramikino kaj amindumis ŝin telefone, kaŝe svatante ŝin. Dum kelkaj minutoj mi vagis ĉirkaŭ la enirejo de lia domo. Eĉ, en momento, kiam la kolero blindigis min, mi alproksimiĝis al la pordo kaj frapis. Lia patro malfermis al mi. Mi demandis lin pri li, kaj li respondis, ke tiumomente li ne estas hejme. Estis lia konfuzita rigardo, kiu igis min konscii pri mia aĉega aspekto. Antaŭ kelkaj tagoj mi tondigis la harojn preskaŭ ĝis la haŭto de la kranio; kaj senĉemiza kaj kun malseka pantalono, mi certe aspektis al li kiel frenezulo forkurinta el psikiatria hospitalo.

Mi dankis lin kaj eliris el la domo, kaj mi restis pensema antaŭ la strato. Mi ne sciis, kion fari. Mia amrilato estis en pecoj, kaj mi sentis min tre vundita kaj trompita. Kaj tio ege perturbis min. Mi ne emis pensi nek fari ion ajn. Eĉ ne iri dormi. Mi rememoris, ke mia aŭto ankoraŭ estas parkumita antaŭ la apartamento de mia koramikino. Se mi volis reveni hejmen, mi devis iri preni ĝin, kaj mi ne havis monon por taksio. Do mi ekmarŝis tien, rigardante la ĉielon kaj petante de Dio iom da kvieto kaj trankvilo por la resto de la nokto.

---

Kiam mi vidis lin, mi pensis, ke li estas drogita, aŭ almenaŭ tre ebria. Li venis laŭ la trotuaro, rigardante la ĉielon kvazaŭ perdita, kaj li ne portis ĉemizon. Dum li alproksimiĝis, mi povis vidi, ke lia vizaĝo konfirmas miajn antaŭajn pensojn, kaj ke liaj haroj kaj pantalono estas tute malsekaj. Estis post la naŭa. Fakte, kun tia aspekto oni estus arestinta lin, eĉ se estus la tagmezo. Do mi vokis lin, faris al li kelkajn rutinajn demandojn, kaj kiam mi aŭdis liajn absurdajn respondojn, mi ne havis alian elirvojon. Eĉ se mi ne estus volinta, pro la etiko de mia ofico mi devis peti lin, ke li akompanu min. Li ne rezistis kaj neniam montriĝis malvolonta, sed afable kunlaboris. Kaj li marŝis normale, kiel la plej sobra viro en la mondo. Mi atendis ion alian, do mi dubis pri miaj konkludoj kaj pri mia decido konduki lin al la policejo. Sed nu, li iris duonnuda laŭ publika vojo, kaj tio estas delikto.

---

Mi ne kulpigas lin. Miaj respondoj, kvankam ili estis la plej pura vero, ŝajnis tiel suspektindaj kiel tiuj de Pinokjo. Ekzemple, li demandis min, kial mi ne havas ĉemizon. Mi respondis al li, senĉirkaŭire, ke mi iras tiel, ĉar mi demetis ĝin en la domo de mia koramikino, en la ardo de disputo kun ŝi.

Riproĉinte min pro la aspekto kaj la horo, li demandis min, kie loĝas mia koramikino. Mi respondis al li, ke ŝi loĝas proksime al la Preĝejo, kaj ĝuste tio certe ŝajnis al li absurdaĵo. Kiam li haltigis min, mi estis pasanta antaŭ la policejo, irante al la Preĝejo, kaj ne kvazaŭ mi venus de ĝi, kiel oni atendus. Li rimarkis la nekongruecon kaj demandis min: “De kie vi venas?”. Mi provis respondi al li, sed sincere mi ne sciis la nomon de tiu loko, kie mi eliris el la aŭto. “Mi venas de tie”, mi respondis al li.

Pro tia implikaĵo de demandoj kaj respondoj, mi ne kulpigas lin, ke li pensis, ke estas io suspektinda en ĉio tio. Do mi ne rezistis, kiam li kondukis min al la policejo, ĉar finfine li estis nenio pli ol la policano de la pordego, kiu malfermiĝis al la strato antaŭ la konstruaĵo. Kaj ĉar mi estis absolute certa, ke mi faris nenion malbonan, mi fidis, ke ĉio solviĝos baldaŭ kaj senprobleme.

Li kondukis min antaŭ oficiron. Laŭ lia mieno kaj lia sinteno, mi tuj sciis, ke li estas la ĉefo tie aŭ almenaŭ la plej altranga en tiu nokta deĵoro. Komence li rigardis min indiferente, kvazaŭ li eĉ ne vidus min. Sed kiam li rigardis min duan fojon, lia vizaĝo ŝanĝiĝis: ĝi lumiĝis per nuanco, kiu igis min senti min kiel ĉasita predo. Li alproksimiĝis kaj rigardis min pli atente, kaj tuj li sorisis kontente. En tiu momento ankaŭ mi rekonis lin. Mi memoris lin, kvazaŭ estus hieraŭ la lasta fojo, kiam mi vidis lian malamatan vizaĝon: tiu viro estis unu el la kontraŭcivilismaj persekutantoj, unu el la altrangaj militistaj brutuloj, kiuj ĉikanis mian familion kaj multajn aliajn ribelemulojn, irante ĝis la ekstremo trudeniri nian domon kaj senkiale malliberigi nin dum pluraj tagoj, en milito de teroro kaj de timo, en la tagoj de la luktoj de la Civilisma Krucmilito kontraŭ la reĝimo de la Diktatoro. Mi mallevis la vizaĝon, malbenante mian sorton. Mi ne povis kompreni, kiel tiu besto ankoraŭ havas postenon — kaj des malpli postenon kun potenco — en registaro de supozata renoviĝo kaj demokratio. En tiu momento, ĉio tio ĉesis ŝajni al mi simpla kaj negrava. Kaj mi sorisis nur ŝajne, profunde timante pri mia sorto.

“Mi trovis lin iranta laŭ la strato sen ĉemizo, Sinjoro”, diris la gardisto de la pordego al la alia, kiun mi identigis kiel lian ĉefon. Li proponis al mi seĝon apud la larĝa enirejo, kaj foriris gardi sian postenon ĉe la pordego. La konstruaĵo distancis ĉirkaŭ kvindek metrojn de la strato. Inter la elira pordego kaj la konstruaĵo, estis korto kun arboj kaj arbustoj, ĉirkaŭbarita de alta metala strukturo. Blovis malvarma nokta vento, kiu komencis kaŭzi al mi frostotremojn, ĉar mi estis nuda de la talio supren kaj malseka de la piedoj ĝis la kapo. La pli altranga policano, kiu ne moviĝis eĉ unu milimetron de la loko, kiun li okupis antaŭ mi, tiam rigardis min iom pli kaŝeme. En tiu momento, rigardante lin pli trankvile, mi havis la angoran senton, ke tiu viro estas plene konvinkita, ke li estas nediskuteble supera, ne nur al siaj subuloj, sed al ĉiuj aliaj vivantaj estaĵoj. Li elprenis cigaredon el sia poŝo, ekbruligis ĝin kaj malaperis malantaŭ iuj pordoj sen diri eĉ unu vorton.

---

La Leŭtenanto eniris la oficejon kun cigaredo en la buŝo. Jam delonge li ne fumis en la policejo. De kiam oni dekretis tion malpermesita, li estis devigata fumi sub la arboj de la korto aŭ atendi ĝis la horo de foriro. Do, tuj kiam mi vidis lin eniri la oficejon kun la cigaredo en la buŝo, mi sciis, ke io okazas, ke okazas io, kio igas lin nervoza, aŭ tre maltrankvila. La Leŭtenanto estas malvarma viro. Devis esti io granda, kio profunde zorgigis aŭ emociigis lin, por igi lin fumi en la policejo malgraŭ ĉio.

Per unu salto mi stariĝis. “Diru, Sinjoro”, mi ekparolis unua. Li diris al mi: “Venu, mi volas, ke vi pridemandu junulon”. Nun mi rememoras lian vizaĝon: liaj okuloj havis la brilon de la morto. Lia voĉo ne sukcesis kaŝi la perturbiĝon, kiu konsumis lin. Li eliris kaj mi sekvis lin. Tiam mi vidis la junulon, kiu sidis sur la verdaj seĝoj de la enirejo, senĉemiza kaj kun la mallevita kapo apogita sur la manoj, kvazaŭ rigardante la plankon. Li estis juna, dekokjara aŭ pli, kaj havis hartondon, kiu, mi supozas, certe estis laŭmoda. Li estis tute malseka kaj tremis pro malvarmo. Sed kiam li levis la kapon kaj rigardis min rekte en la vizaĝon, mi ekskuiĝis. Li rigardis rekte, sen timo. Hontigas min konfesi tion, sed mi sentis min vundebla. Tuj mi sciis, ke tiu junulo faris nenion malbonan. Sed la Leŭtenanto estis tre klara.

Mi petis de li identigilon, kaj sen atendigi min li montris al mi sian identokarton, sian stirpermesilon, sian karton de la Socia Sekureco kaj sian universitatan karton. Mi kontrolis ilin kaj, kiel mi atendis, ĉio senprobleme kongruis. “Kiel vi nomiĝas?”, mi demandis lin. Li tuj respondis — kun la sama memfido, kiun mi menciis —, ke li nomiĝas Luis Alberto Hernández Ruiz, ke li estas filo de Doktoro Luis Alberto Hernández Saldaña kaj Doktorino Elena Ruiz de Hernández. Mi tiam demandis lin pri la kialo, pro kiu li iras laŭ la strato, duonnuda, je tiu horo de la nokto. Lia respondo estis iom komplika, sed mi senprobleme kredis lin. Li parolis al mi pri malkonkordo kun sia koramikino kaj pri serio de postaj situacioj, kiuj, kvankam ili sonis iom hastaj, perfekte akordiĝis inter si. La junulo tremis pro malvarmo, kaj montris sin obeema kaj kohera. Estis klare, ke temas nek pri drogoj nek pri alkoholo, kaj ĉar temis pri malgrava delikto, ŝajnis al mi nenecese teni lin pli longe en la policejo.

Plenuminte, do, la ordonon, mi alproksimiĝis al la Leŭtenanto — kiu estis apud mi, fumante sian duan cigaredon — kaj demandis lin, per mallaŭta kaj respektema voĉo: “Ĉu io alia, Sinjoro?”. Li respondis, ke ne. Tiam mi rigardis la junulon kaj parolis al li per alia tono, malpli streĉa. Mi klarigis al li, ke tio estas malgrava delikto, sed ke ĝi ne ripetiĝu. Mi estus volinta lasi lin foriri sen plia prokrasto, sed laŭleĝe li devis forlasi la institucion konvene vestita. Do mi petis de li la telefonnumeron de iu, kiu povus alporti al li ĉemizon aŭ iel sendi ĝin al li, promesante al li, ke kiam la vestaĵo alvenos, mi mem veturigos lin per patrola aŭto al la domo de lia koramikino por preni lian aŭton. Li donis al mi la telefonnumeron de siaj gepatroj. Kiam mi turnis al li la dorson, pretiĝante telefoni el la oficejo, la knabo vokis min.

— Ĉu vi permesas al mi uzi la necesejon? — li demandis min. — Mi ŝatus urini.

Mi estus lasinta lin, sen ia ajn suspekto, iri tiom da fojoj, kiom li volus. Sed la Leŭtenanto tuj intervenis, rifuzante. En tiu momento mi kredis, ke temas pri lia malfido al la junulo. Je Dio, tion mi kredis. Neniam mi estus imaginta, ke la Leŭtenanto faros ion similan al tio, kion li faris. “Pli bone vi iru al tiuj arboj”, li diris al li, montrante la arbojn plantitajn antaŭ la konstruaĵo; kaj li ne donis al li klarigojn pri la kialo.

La knabo levis la ŝultrojn kaj, sen plendi pri io, stariĝis kaj ekmarŝis al ili. Li iris tre malrapide, kovrante sin per la brakoj pro la malvarmo. La Leŭtenanto forĵetis la cigaredstumpon kaj metis la manon al la talio. Li malbukis la rimenon de sia revolverujo, elprenis la revolveron, celis la kapon de la junulo, retiris la ĉanon kaj pafis. Mi, terurita, vidis la junulon fali sur la herbon, kaj poste mi rigardis la Leŭtenanton. Li havis tre malfortan sorison sur la vizaĝo, sur sia vizaĝo de murdisto, de frenezulo. Kaj li turnis sin por rigardi min. Lia rigardo estis minaca. Mi restis senvorta.

— Ĉu vi ne vidas? — li diris al mi. — Li estis drogita, elŝiris de mi armilon kaj provis eskapi.

La teruro frostigis mian sangon. Mi ne kuraĝis diri eĉ unu vorton. Alvenis la aliaj oficiroj, kiuj estis en la policejo, ekscititaj kaj armitaj, demandante pri la kaŭzo de tiu pafo. La Leŭtenanto forsendis ilin, dirante, ke la danĝero jam pasis, kaj ke ĉio denove estas en ordo. Ili obeis blinde, kiel ĉiam. La Leŭtenanto rigardis min per eĉ pli defiaj okuloj, kaj mi mallevis la rigardon. “Telefonu al la gepatroj kaj diru al ili, ke ili venu”, li ordonis al mi, “kaj poste venu helpi min kun la korpo”. Mi obeis. Por la lasta fojo mi obeis tiun malestimindan estaĵon, kiu igis min malami tiujn de mia militista deveno, min mem kaj nian malkuraĝon. La sekvan tagon mi vidis sur la skribotablo de la Leŭtenanto oficialan raporton pri la okazaĵo, en kiu oni deklaris, ke la Leŭtenanto konfiskis de la junulo pakaĵeton da drogo — io, kio fakte neniam okazis — kaj ke la knabo, drogita, luktis kontraŭ la Leŭtenanto kaj elŝiris de li armilon, poste provante eskapi. Ankaŭ en tiu tago, sur la sama skribotablo, mi lasis mian armilon, mian insignon kaj mian eksiĝon.