Preludo

Li malfermis la okulojn kaj ĉio estis mallumo.

Li spiris profunde. Li palpebrumis kaj denove malfermis la okulojn, sed li perceptis nenion krom grandega nigro, kiu envolvis ĉion. Lia koro akceliĝis terurite, kaj li denove spiris, tre profunde, por trankviliĝi. Li serĉis per la manoj ĉirkaŭ si, kaj malkovris, ke li apenaŭ povas movi ilin, ĉar estis muroj ambaŭflanke de lia korpo. Li krucis ilin sur sia brusto kaj rimarkis, ke ankaŭ super li estas muro, tre proksima al lia korpo.

En tiu momento, li rememoris ion. Li vekiĝis tiun tagon kun terura kapdoloro, kaj li ne povis leviĝi el la lito. Lia edzino kovris lin per lankovrilo. Ŝi sendis voki la kuraciston. Li aŭdis la voĉon de sia edzino, li vidis sian filon elkuri al la strato por serĉi la kuraciston. Li sentis ŝian manon, ŝian mildan manon, metitan sur lian frunton. Post tiuj rememoroj, ĉio estis konfuza, malhela: li ne sukcesis rememori ion plian.

Li provis moviĝi, sed li estis ĉirkaŭita de muroj. Supre, malsupre, ambaŭflanke. Lia mano ripozis sur la supra muro, kaj li sentis ĝin malvarma kaj malmola. Li forte puŝis ĝin, sed la muro ne cedis. Li prenis kelkajn sekundojn por spiri. Li denove puŝis ĝin, ĉi-foje tiel forte, ke lia pojno krakis, kaj la muro iom moviĝis.

Kiam li sentis tiun mallongan movon, terura penso enfosiĝis en lian menson. Lia spirado interrompiĝis kaj lia koro ekkuregis senbride. Li tuj sciis, kie li estas kaj kio okazis. Kaj la rememoroj revenis al li amase, kiel fuĝanta grego. Tiam ĉio estis klara, fatale klara: lia menso igis lin rememori sonojn, plorojn, malĝojajn kantojn, sonoradon de sonoriloj, hufojn de ĉevaloj kaj la radojn de kaleŝo... kaj la martelfrapadon sur la ligno kaj la frapadon de la tero sur la kovrilo. Kaj poste la silenton, tiun silenton, kiu krevigis liajn orelojn.

Li aŭdis sian propran spiradon, kaj sentis la batadon de sia koro, preta krevi pro teruro. Li forte kriis, kaj lia tuta korpo kaj la ĉerko ektremis pro la bruego. Sed neniu aŭdis lin tiam.

Li spiris agitite, provante regi sin, pensi pri elirejo, eskapo. Sed lia edzino konis lian volon por la tago de lia morto: du metrojn sub la tero. Kiel eskapi, kaptita sub du metroj da tero? Li ŝvitis abunde. Li frapis la kovrilon per la fermitaj pugnoj, kaj sentis la nepriskribeblan frustriĝon de la homa senpoveco antaŭ certa morto. Kaj li perdis ĉian esperon.

Tiam la logiko ĉesis funkcii kaj la instinkto de postvivado ekregis lin. Li feroce baraktis en sia kaptiteco, frapante sin kontraŭ la lignaj muroj. Kaj kiam li sentis, ke la aero fariĝas pli peza kaj varma, pli malplena je oksigeno, li tute brutiĝis. Li kriis kiel besto kaj skrapis la kovrilon kun malespero, kaj liaj ungoj deiĝis de liaj fingroj. Li batadis la kapon kontraŭ la kovrilo, ĝis la sango, kiu fluis sur lia frunto, miksiĝis kun liaj larmoj de histerio.

Kaj li freneziĝis pro doloro kaj sufokiĝo. Li spasmis senpense kaj perdis la senton de la realo. Liaj manoj premiĝis kontraŭ la kovrilo kaj puŝis, ĝis la ostoj de la brakoj rompiĝis. Lia plorado ĉesis kaj lia spirado fariĝis profunda kaj malplena. Li malfermis la buŝon kaj la okulojn, kaj sentis sin rapide morti.

Tiam, kiam lia korpo jam cedis al la sufokiĝo, li subite ĉesis senti doloron kaj rememoris sian edzinon. Kaj en sia deliro, li vidis ŝin veni, aŭdis ŝin paroli al li dolĉe, kaj sentis ŝian manon denove sur sia frunto. Kaj li sentis nenion plu.