Miaj pensoj pri «Brakumi fiaskon», de Connor Makowski

(Ĉi tio estas respondo al ĉi tiu artikolo publikigita en LinkedIn de mia amiko Connor Makowski. La limoj de signoj de LinkedIn en komentoj kaj afiŝoj postulas, ke mi publikigu mian respondon kiel artikolon.)

Ne dankinde, Connor! Estis plezuro. Se mi rajtas, pro la temo de via afiŝo, mi ŝatus oferti kelkajn vortojn pri mia vidpunkto el la alia flanko de la manpremo.

Kiam mia tiama estro, Chris Caplice, petis min trovi iun, kiu povus helpi min pri tio, kion mi faris por la MicroMasters, la unua kaj sola nomo, kiu venis en mian kapon, estis la via.

Kial vi estis en mia menso, tio mem estas interesa fakto: tio okazis, ĉar vi lasis en mi daŭran impreson per via akra intelekto. Via teamo agis admirinde en la provizoĉena simula ludo, kiun mi gvidis dum via tempo kiel studento de ZLOG, kaj mi intervjuis vin en mia oficejo ĉe MIT CTL pri via percepto de la faktoroj malantaŭ tiu sukceso. Dum tiuj konversacioj mi ekkonis vin. Via inteligento estis evidenta. Tial vi estis en mia menso monatojn poste, kiam aperis la okazo dungi iun. Leciono, kiun oni povas ĉerpi el tio, laŭ mi, estas rigardi ĉiun profesian interagon kiel parton de ebla dungointervjuo. Ĉar oni neniam scias, kiu eble volos dungi vin en la estonteco.

Ĉar vi mencias viajn du rifuzojn de postdiplomitaj programoj de MIT, unu de MIT Sloan kaj unu de MIT CTL, kaj ĉar mi havas iom da sperto en tiu kampo (kaj kiel «rifuzanto» kaj kiel «rifuzito»), mi havas ankaŭ kelkajn pensojn por dividi ĉi tie. Mi mem estis rifuzita de MIT Sloan por doktorprogramo, al kiu mi kandidatiĝis. Mi estis rifuzita ankaŭ de Harvard Business School por doktorprogramo. Ĉi tiuj komercaj programoj, kaj ĝenerale ĉi tiuj postdiplomaj programoj en ĉi tiuj plej altrangaj lernejoj, estas tre selektemaj. Mi memoras la doloron, kiun kaŭzis al mi la rifuzo de Sloan kaj de HBS, kaj en la kazo de Harvard post kiam ili intervjuis min surloke kaj enlistigis min inter la finalistoj: estis kvazaŭ mortis parenco, sento de perdo kaj funebro. Sed samtempe, en la sama rondo de kandidatiĝoj, kiam ili rifuzis min, MIT akceptis min en alia programo. Tiu programo donis al mi la ŝancon fari la doktoriĝon ĉe ESD sub Prof. Sheffi, sekvatan de postdoktora laboro, kiu kondukis al mia laboro ĉe CTL por Chris Caplice (sub kiu mi antaŭ jaroj faris mian magistriĝon ĉe MIT). Kio kondukis min ekkoni vin. Do mi ekkonis vin kiel rezulto de mia propra vojo de «fiaskoj» kaj «sukcesoj».

Mi uzas citilojn ĉi tie, ĉar mi opinias, ke utilas pensi pri ĉi tiuj aferoj ne kiel veraj fiaskoj kaj veraj sukcesoj. Ĝi similas pli al maltrafo de buso ol al esti frapita de unu, ĉar ĉiam venas alia buso, kiun vi povas preni por atingi vian celon aŭ similan, kvankam iom pli malfrue. Homoj de fido eble vidas en tiu procezo la manon de providenco. Mi (estante – kiel vi scias – deklarita ateisto kaj nihilisto) rigardas tion kiel rezulton de vojo, kiun ni mem malfermas por ni. Kaj sur tiu vojo, kiu estas tiel longa kaj kurba kiel tiu en la kanto de la Beatles, ni trovos pordojn, kiuj malfermiĝas, kiam ni frapas, kaj ankaŭ pordojn, kiuj ne malfermiĝas. La leciono, kiun mi ĉerpas el tio, estas persisti: se ĉi tiu pordo ne malfermiĝas, iru al la sekva kaj daŭre frapu.

Vi estis tre juna, kiam vi kandidatiĝis al MIT Sloan kaj MIT CTL kiel studento, kaj via manko de laborsperto – mi certas, kvankam mi ne rekte partoprenis en la takso de via kandidatiĝo – pezis kontraŭ vi. Vi ankoraŭ estis juna, kiam mi rekomendis vin kiel mian dungiton por la laboro de la MicroMasters, kaj mi bone memoras, ke mi devis argumenti, kial vi estas la ĝusta persono por la tasko. Mi devis batali por vi, kaj mi faris tion volonte. Mi fieras, ke mi faris tion, ĉar vi meritis ĝin kaj la tempo pruvis, ke mi pravis. Do jen alia leciono: helpas, kiam ekzistas homoj, kiuj konas vin kaj kredas je viaj kapabloj.

Mi fieris krei kaj gvidi la Problem Creation Team por la MicroMasters. Kaj mi ĝojas, ke mi malfermis pordojn por kelkaj mirindaj homoj en tiu procezo, inkluzive de vi kaj nia nun komuna amiko Luis Vasquez, por kiu vi garantiis kaj batalis vi mem iom da tempo post kiam mi forlasis MIT por veni al Aŭstralio. Vi argumentis por Luis, ĉar vi sciis, ke li estas la ĝusta persono, kaj vi pravis. Nun vi ankaŭ estas, kiel mi estis, ĉe la dunga flanko de la ekvacio. Kaj vi identigis talenton kaj helpis antaŭenigi ĝin. Mi kredas, ke talento rekonas talenton, kaj mi kredas je dungado de tiuj, kiuj meritas ĝin.

Do, resume, mia amiko, mi opinias, ke ni ĉiuj estas etaj ĉeneroj en longa provizoĉeno de talento, kie ĉiu individua ĉenero estas forĝita en la fajro de rifuzo, sur la amboso de malfacilaĵo, martelita per la frapoj de «fiaskoj», ĝis ni pretiĝas por la postuloj de la venontaj «sukcesoj». Mi estas tre feliĉa esti la ĉenero, kiu konektis vin al tiu ĉeno. Vi faris la plej bonon el ĝi kaj helpis aliajn survoje. Mi tre fieras pri vi.

Ĝis!