Lernado estas teamsporto

Dum multaj jaroj mi apartenis al komitato, kiu taksis kandidatiĝojn al magistra programo ĉe MIT. Kun tre malalta akceptoprocento, ni trarigardis ĉiujare plurajn centojn da kandidatiĝoj por identigi la plej bonajn kandidatojn por kelkaj dekoj da lokoj en la klaso. Tio estis malfacila procezo, en kiu multaj studentoj, kiuj estis solidaj kandidatoj, ne ricevis lokon, ĉar aliaj estis pli bonaj per si mem aŭ pli bonaj por la klaso kiel tuto.

Elektante kandidatojn, ni rigardis la antaŭajn akademiajn rezultojn kaj la laborsperton de la kandidato kiel indikilon de lia individua kapablo sukcese kompletigi nian postdiplomitan programon. Sed ni rigardis ankaŭ, kion li kontribuos al la klaso. Diverseco de fonoj kaj spertoj estis faktoro, kiun ni konsideris, ĉar ni sciis, ke diversa klaso estas pli forta klaso, kiu produktos pli bonajn diplomitojn. Kaj ni sciis, ke nia elekta procezo ne temis nur pri elekto de individuoj, sed pri elekto de ludantoj por teamo. Membroj de ensemblo.

Post 12 jaroj ĉe MIT, duono de ili kiel studento kaj la alia duono kiel dungito, mi kredas, ke MIT estus pli malriĉa, se ĝi akceptus kandidatojn sen konsideri iliajn fonojn. Se oni uzus unu solan kriterion por akcepto, la rezulto povus esti klaso kunmetita ekskluzive el homoj, kiuj elstaras laŭ tiu kriterio. Ili eble havus pli grandan individuan ŝancon sukcese kompletigi la programon, sed la klaso povus esti pli malforta kiel tuto. La sperto de la studentoj estus tial pli malriĉa.

Mia propra sperto ĉe MIT estis riĉa kaj diversa. Ĉe unu sola tablo, kun dekduo da homoj diskutantaj kazan studon aŭ kune serĉantaj solvojn al problemo, mi ofte trovis reprezentitajn kvin kontinentojn, dek naciecojn kaj ĉielarkon da rasoj, etnoj, religioj, kulturoj kaj seksidentecoj. Kaj la tablo ĉiam estis plata: ĉiuj voĉoj ricevis egalan konsideron, kaj la solideco de la proponitaj ideoj estis la sola afero juĝata, ne la trajtoj de la persono, kiu ilin proponis.

Rilate al la lastatempa decido de la Supera Kortumo de Usono, mi esperas, ke tiuj, kiuj respondecas pri la akcepto al akademiaj programoj en universitatoj ĉie, memoros, ke lerni por la vivo estas teamsporto, ĉar la vivo estas teama agado. Ni devas instrui al niaj studentoj rigardi aferojn el diversaj anguloj, konsideri diversajn perspektivojn kaj aŭskulti diversajn voĉojn. Homogena klaso, kiu ne spegulas la eksteran mondon, ne preparos la gvidantojn, kiujn ni bezonas por la tutmondaj defioj, kiujn ni alfrontas hodiaŭ kaj daŭre alfrontos en la estonteco.