La Pasiono de la Katĉjo

Hieraŭ mi iris kun mia edzino vidi la famegan filmon La Kronikoj de Narnio. Komence, la bonega muziko kaj la magio de la noveco igis min pensi: kiel eblas, ke tiel bona historio ne estas pli fama? Sed baldaŭ mi komprenis kial. La tono de la filmo post unu horo fariĝis tiel kristanisma, ke mi ĵuras je Jupitero, ke mi atendis, ke aperos sur la scenejo Jozefo el Arimateo por envolvi en la sanktan mortotukon la kadavron de la leono kaj porti ĝin al ĝia tombo. (Kiu ja aperis, en mallonga kameo, estis nia kara kamarado Sankta Klaŭso, en sledo sed sen Rudolfo, por disdoni tre edukajn ludilojn: glavojn, pafarkojn kun sagoj, ponardojn... kaj feliĉan Kristnaskon!)

Iuj finas spekti la filmon kaj ne rimarkas. Sed por tiuj, kiuj frue kaptas la analogion inter la leono kaj Jesuo Kristo, estas sincere malagrablaj pasaĵoj, kiuj memorigis min pri la evangelia propagando de La Pasiono de la Kristo, aldonante por plenigi la mezuron apologion de la sankta milito. Kompreneble, tiuj, kiuj profanas la jesukristan leonon-ŝafidon sur la ŝtono de Kalvario, estas montrataj kiel kanajloj. Mutaciintaj porkoj, vespertoviroj kaj ĉiu naŭza besto, kiun la diablo sukcesis kunmeti el la tripoj, kiujn Dio forĵetis post la kreado de la aliaj bestoj, estas tiuj, kiuj forrazas de la leono ĝian pluŝon, inter ridegoj kaj mokoj, antaŭ ol la sorĉistino enpuŝas en lin la ponardon, kiel kulminon de lia leona pasiono volonte akceptita.

La gruntoj kaj vulgaraj grimacoj de la amaso da bestaĉoj, intence memorigaj pri la mokado, kiun suferis la Nazaretano sur la kruco de Mel Gibson, povos levi de la seĝo en la publiko ne nur ne malmultajn spektantojn, kiuj serĉos la elirejon de la kinejo, sed ankaŭ la saman abomenon kontraŭ la krimintoj, kiun celis tiu reĝisoro en sia versio de la Pasiono. Ĉe mi almenaŭ, ili kaŭzis la identan malagrablan impreson, ke estas kaŝita tagordo malantaŭ ĉi tiu longfilmo. Kiam la Leono, post esti mortinta, reaperas envolvita en lumo, mi diris al mia edzino: “Venis Pasko”: tiel evidenta estis la simbolismo. Kompreneble, ĉia simileco inter la rompita ŝtono kaj la disŝirita kurteno en la templo estas pura koincido.

Mi akceptas, ke iuj aliaj scenoj havas tiom da kinematografia beleco, ke ili savas pecojn de la filmo. La mallongaj momentoj, en kiuj la du armeoj alproksimiĝas al la batalo sur la ebenaĵo, estas belaj. La pasaĵo de la gepardoj kurantaj en sagoforma formacio fronte de la stampedo, kontraŭpezataj en la alia tendaro de blankaj tigroj, estas harstarige bela. La malbona sorĉistino, post la degelo, aspektas tre seksalloga en sia mantelo el tonditaj leonharoj, rapida al la milito en sia ĉaro tirata de blankaj ursoj. Batalante kun lerteco de amazono, kun du glavoj en la manoj kaj netuŝita frizaĵo, kontraŭ la juna krucmilitisto, ŝi aspektas kiel perfekta Uma Thurman mortiganta Bill, dum ŝi prezentas la lastajn vintrajn modojn sur modpodio en Milano. Mi konfesas, ke eĉ en ĉi tiu sceno de batalo de la reĝino kontraŭ la knabo, la kulmina punkto de la filmo, plurfoje mi ekdeziris, ke la sorĉistino senkapigu la infanon per unu bato por rapide fini la aferon, en neatendita turniĝo de milita sensualeco. Ĝuste tiel: mia plej ŝatata rolulo en la filmo, super faŭnoj, minotaŭroj kaj centaŭroj, estis la malbona sorĉistino.

Kvankam komence estas implica denunco de la perforto de la milito, speciale dramigita per nazia bombado de civiluloj en Londono, poste ĝi malfortiĝas, kiam la infanoj uzas la saman militan rimedon en Narnio ad majorem dei gloriam. Moralo: estas malbone, kiam la alia tendaro faligas pafaĵojn sur nin, sed estas tre bone, kiam ni faligas ilin sur niajn malamikojn. Tre oportune. Kaj la milita krio “por Narnio, por Aslan” estas je duontono distanca de la krio de krucmilitisto, kiu pretiĝas mortigi en malbenita sankta milito aliajn filojn de la sama Dio kun alia nomo.

Ĉi tiu unua parto de Narnio igas min pensi, ke Disney perdis la direkton. Kio okazis al filmoj kiel Bambi? Ĉi tiu salato el Braveheart, la Evangelio laŭ Luko kaj la mezepoka eŭropa mitologio estas iom nedigestebla. Ĝi estas tro perforta por esti filmo por infanoj, kaj tro prozelitisma por esti afero de bona gusto.