Roberto Peres-Franko

mi kredas vin

proza poemo

Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.

Originalo en la hispana

“Ĉu vi amas min?”, mi demandis vin.

“Mi amas vin”, vi respondis.

Mi amas vin, ĉiu ĉelo de mia korpo kriis tion al mi, mi amas vin, en ĉiu angulo de mia menso ĝi resonegis, mi amas vin, mi amas vin, la tuta esenco de mia animo parfumiĝis per via voĉo, mi amas vin, kaj mia konscienco kriis tion al mi: “Ŝi amas vin, stultulo”, kaj mia koro ĝojis, mi amas vin, kaj soriso markis mian vizaĝon, mi amas vin, kaj mi kredis vin blinde, dia estaĵo, mi kredis vin kvazaŭ tio estus la plej granda vero, mi amas vin, kvazaŭ Dio estus dirinta tion al mi ĉe la orelo, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin...

Mi rigardis vin kaj vidis en viaj diaj okuloj la brilon de la amo, mi amas vin, jes, mi amas vin, kvazaŭ tio estus la plej certa afero de la universo, sendube, mi amas vin, ĝi estis vero, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin...

“Kial ne?”, mi pensis.

Kaj via voĉo, kiu ankoraŭ ludis en mia orelo kaj igis flori mian nudan koron, mi amas vin, mi amas vin, mi aŭdis tion mil fojojn, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin, mi amas vin...

Kaj dum la eĥo de la dia frazo, kiun vi prononcis, ankoraŭ vivis en mia kapo, mi amas vin, mi amas vin, kaptis mian koron neregebla deziro krii al vi: “Mi kredas vin, mia amo”, kaj kisi vin ĝis morto inter viaj rozaj lipoj.

Kaj nun, en mia soleco, mi estas tiel feliĉa, ĉar mi kredas vin, mia amo, mi kredas vin!