tiu io

Mi scias, ke mi amas vin, belulino. Tiel mi sentas ĝin. Tiel mi vivas ĝin. Sed mi ne sukcesas difini, kion mi amas en vi.

Ĉu ĝi estas via korpo? Tiu korpo mola, robusta kaj delikata, kiu dancas kaj tremas pro la muziko aŭ miaj tuŝetoj... same kiel aliaj korpoj, kiujn mi vidis, eble pli belaj. Ne via korpo estas tio, kion mi amas en vi, kvankam mi esprimas al vi mian amon per karesoj kaj kisoj.

Ĉu ĝi estas via menso? Tiu menso senripoza, malferma kaj kreiva, kiu verkas poemojn kaj kiu emociiĝas pro la arto de la literaturo aŭ la akordoj... same kiel aliaj mensoj, kiujn mi perceptis, eĉ pli brilaj. Ne via menso estas tio, kion mi amas en vi, kvankam mi esprimas al vi mian amon per vortoj kaj versoj.

Ĉu ĝi estas via animo? Tiu animo tenera, senkulpa kaj forta, kiu donas ŝirmon al la nobleco kaj la kuraĝo... same kiel aliaj animoj, kiujn mi renkontis, puraj kiel la via. Ne via animo estas tio, kion mi amas en vi, kvankam mi amas vin per mia tuta animo.

Estas io plia en vi, belulino, kio rezistas esti difinita, kio ne akceptas esti nomata per nomo, kio ne permesas al mia plumo enfermi ĝin en unu vorto. Io, kio ekflamigas min, movas min kaj plenigas min. Io, kio ekscitas min, vokas min kaj levas min. Io. Kaj estas ĝuste tiu io, kiun mia korpo ne tuŝas, kiun mia menso ne deĉifras, kiun mia animo ne ampleksas... tio estas, kion mi amas en vi!