mia rigardo

Ĉu vi sentis la brizon karesi vian vizaĝon en somera posttagmezo? Tiu brizo, dum ĝi envolvas vin, kantas al vi en la orelon kanton de foraj landoj. La brizo kaŝas la misteron de la kareso, kiun la ĉielo donas al la tero.

Ĉu vi sentis la lumon de la suno karesi vian haŭton en somera posttagmezo? Tiu suno, dum ĝi donas al vi sian varmon, kantas al vi en la orelon kanton de foraj tempoj. La suno kaŝas la misteron de la kiso, kiun la ĉielo donas al la tero.

Ĉu vi sentis mian rigardon karesi vian vizaĝon kaj vian haŭton en somera posttagmezo? Tiu rigardo, dum ĝi malrapide survojas vin, kantas al vi en la orelon kanton de amo. Mia rigardo kaŝas la misteron de la amo, kiu renovigas la vivon eterne.

Ĉu vi ne sentis mian rigardon survojantan vin? Mi rigardas vin kun tenero, kun singardo. Mia rigardo ekripozas sur via nigra hararo, kiu falas en molaj ondoj sur via dorso. Mia rigardo ekripozas sur viaj okuloj, kiuj enhavas nokton kaj du stelojn. Mia rigardo ekripozas sur viaj ruĝaj lipoj, plenaj de vivo, superfluantaj de mielo. Mia rigardo ekripozas sur via kolo, sur viaj ŝultroj, sur viaj mamoj, sur via tuta korpo. Tiam mi fermas miajn okulojn, kaj la rigardo de mia animo ekripozas sur via animo.

Mia rigardo ne kaŝas mian koron, malfermitan, senteman kaj fascinitan antaŭ tiom da beleco. Ĝi kaŝas nur la misteron de la amo, kiu renovigas la vivon eterne.

Kaj via rigardo, kion ĝi kaŝas de mi? Ĉu vi kuraĝas rigardi min, por ke mi legu en via rigardo la dezirojn de via koro?