venu

Ĉi-matene mi vidis la brilan mantelon de la roso, kiun la tagiĝo silente disŝutis sur la smeraldan herbon. Ĝia blindiga kvieto ne plenigis min, ĉar vi mankis.

Ĉi-posttagmeze mi vidis la sunon disŝuti sian fajron en strioj de ekflamintaj nuboj. Ĝia agonianta lumo ne ekbruligis mian koron, ĉar la via ne batis apud mi.

Ĉi-nokte mi vidis la lunon dissolviĝi en nakraj radioj malantaŭ la vagantaj nuboj. Ĝia melankolio ne atingis la fundon de mia animo, ĉar vi ne estis apud mi por konsoli min.

Mia vivo estas bela, sed estas malplena. Mi sentas min nekompleta. Mi vivas kiel mevo, libera, sen ligiloj, suvereno de ĉielo sen limoj... sed mi sopiras vidi vin flugi apud mi.

Ĉu iam vi kundividos kun mi la parfumon de la roso sur la herbo, la spektaklon de la fuĝanta suno kaj la koralan lunon malantaŭ la griza nebulo?

Diru al mi jes, mia bela stelo... kaj venu kun mi. Venu kundividi mian feliĉon. Venu gustumi mian malĝojon. Venu ĝui mian plezuron. Venu konsoli mian doloron. Venu batali apud mi, por konstrui novan mondon. Venu kaj ni persekutu miajn revojn, viajn dezirojn. Venu, kaj ni vivu, mia belulino... ĉar la vivo estas mallonga kaj elĉerpiĝas je ĉiu sekundo.