La medalo
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
al Groucho Marx
Mia lando havas nur unu olimpikan medalon. Ĝi estas bronza medalo, kiun meritis nia nacia heroo antaŭ kvin generacioj. Ĝi estas la plej valora trezoro de nia nacio. Ni konservas ĝin en sigelita kirasĉambro en la Prezidenta Palaco, kun sekurecaj kameraoj kaj honora gvardio.
Al la infanoj, kiuj ricevas perfektajn notojn, oni permesas vidi la medalon de kvin futoj for dum kvin sekundoj, grandioza rekompenco por iliaj klopodoj. Kiam la televidstacioj ĉesigas siajn elsendojn je la fino de la tago, ili ludas la nacian himnon kaj montras nian medalon, nian fieron, en ĝia tuta gloro.
Ne estas vere, ke nur tri atletoj konkursis en tiu okazo. Ne estas vere, ke nia heroo naskiĝis en alia lando. Povus esti vere, ke li naskiĝis el virgulino, ke li jam kuris en aĝo, kiam aliaj beboj eĉ ne rampas, kaj ke en la adoleskeco li gravedigis dek du junulinojn en unu sola nokto.
Sovetunio, aliflanke, havas — laŭ la lasta censo — ĉirkaŭ dudek mil orajn medalojn. Neniu scias la ĝustan nombron, ĉar nun jam neniun tio interesas. Profesoro pri statistiko konkludis, ke proksimume 32 procentoj de la medalistoj havas la familian nomon Petrov.
Reveninte al Sovetunio, ĉiu nova ormedalisto ricevas per la poŝto mimeografitan kaj nesubskribitan leteron kun trilinia danko de la komunista partio; la medalo estas tuj konfiskata. Laŭdire oni uzas ilin por fabriki elektronikajn cirkvitojn por komputiloj.
La arĝentaj medaloj estas simple ĵetataj en la fornon de la fandejo, sen danka letero, por fabriki kulerojn, kiuj estos eksportataj al Anglio. La homoj diras, ke la bronzaj medaloj estas fandataj por fari la ingojn de la kartoĉoj, per kiuj oni poste pafmortigos iliajn ricevintojn, akuzitajn pri perfido al la partio, pro ilia pigra agado.