Papero kaj inko

Kiam la diskutrondo finiĝis kaj mi malsupreniris de la scenejo, baris al mi la vojon juna monaĥino, kun perpleksa mieno malantaŭ la okulvitroj.

— Kion vi celis diri per via respondo?

— Do vi sendis tiun demandon al la moderiganto — mi diris sorisante.

— Kion vi celis diri — ŝi insistis — per tio pri la blanka folio?

— Kutime mi lasas miajn respondojn klarigi sin mem — mi rimarkigis — sed ĉar vi petas tion de mi... Vi demandis al la verkistoj ĉe la ĉefa tablo, kion ni volus, ke oni skribu pri ni, se ni estus folio da papero. Respondante, ke mi preferus resti blanka, mi celis diri, ke, sendepende de la majstreco de la teksto, kiu estis skribita sur ĝi, uzita folio perdas la potencialon, kiun ĝi posedis, kiam ĝi estis malplena, fariĝi ajna teksto, gastigi novan ideon aŭ senton. Mi rifuzas cedi tiun liberecon senlime.

— Mi komprenas — ŝi kapjesis.

Mi ekmarŝis, sed ŝi denove haltigis min.

— Ĉu vi permesas, ke mi reformulu la demandon?

Mia aprobo ne estis bezonata, ĉar ŝi daŭrigis.

— Se vi estus blanka papero, kiu, pro neevitebla dekreto, de la sorto se vi volas, ricevos sur sian purecon la makulon de la plumo, kion vi volus, ke oni skribu sur vi?

Mi intuis, ke tiu junulino serĉis per ĉi tiu demando, kiun, kiel mi poste eksciis, ŝi prezentadis al multaj verkistoj en diskutrondoj, respondon al la problemo de sia propra virteco.

— Kiom da inko vi havas? — mi demandis.

— Kiom ajn necesos.

— Tiam mi ŝatus, ke vi verŝu ĝin tutan sur la folion, ĝis ĝi estos tute nigra.

La perpleksa mieno reaperis, do mi antaŭvenis ŝin.

— Ĉar tiel, ĉiuj eblecoj kunekzistus en mi, samtempe. Ĉiuj majstraj paĝoj de la literaturo, de la pasinteco kaj de la estonteco, estus antaŭfiguritaj sur mia surfaco. Kune, jam skribitaj, ĝuste tie, en unu sola momento.