Roberto Peres-Franko
Letero

Letero al Estela Schwartz

Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.

Originalo en la hispana

Sinjorino Schwartz,

En via hodiaŭa artikolo, publikigita en La Prensa, vi priskribas “la publikajn hospitalojn de mia lando” kiel “mezepokajn kastelojn kun primitivaj kaj rankoraj ekzekutistoj, ĉar ili ne sciis elekti profesion sen oferoj”.

Tri generacioj de miaj prauloj servis kiel kuracistoj, kun ofero kaj digno, al la loĝantaro de nia lando en la publikaj hospitaloj, kaj ricevis kontraŭ tio la amon kaj la dankemon de siaj pacientoj. Ili dediĉis siajn tutajn vivojn, iusence oferante sur la altaro de la publika sano la tempon, kiun ili povus esti dediĉintaj al profito, al siaj familioj aŭ al siaj amuzoj.

Ankoraŭ hodiaŭ mi renkontas homojn, en mia hejmurbeto kaj for de ĝi, kiuj rakontas al mi anekdotojn pri tio, kiel ili aŭ iliaj prauloj estis savitaj per la interveno de mia praavo, mia avo aŭ mia patro kaj onkloj. La rigardo de dankemo en iliaj okuloj diras ĉion. Ankoraŭ nuntempe oni trovas tian specon de kuracisto en niaj hospitaloj.

La rimedoj, pri kiuj disponas la kuracistoj en niaj publikaj hospitaloj, estas malabundaj. Malgraŭ tio, ekzistas kuracistoj, kiuj estas elstaraj kaj kiuj laboras kun profesieco kaj amo al sia arto, kaj kiuj ne meritas fali en la malestiman ĝeneraligon “primitivaj kaj rankoraj ekzekutistoj”, kiun vi verŝas en via skribaĵo.

Estos malbonaj individuoj en la medicino, kiel ili ekzistas en la pastraro, en la politiko kaj en ĉiuj homaj okupoj. Sed la ĝeneraligoj estas tre danĝeraj, precipe en ĉi tiu kazo, ĉar oni riskas senmerite ofendi profetojn de la medicino, kiuj faris nenion alian ol servi kaj plenumi sian hipokratan ĵuron.