Mia espero

La sekva teksto respondas al intervjuo, kiun Carlos Atencio-Atencio faris al Roberto Pérez-Franco okaze de la ricevo de la Nacia Premio pri Novelo José María Sánchez 2005, kun lia kvara kolekto de noveloj, titolita “Cenizas de ángel” (Cindroj de anĝelo).

Kio inspiris vin partopreni denove en la konkurso ĉi-jare?

Borges. Malkovri lin en lia verkaro redifinis mian koncepton de literaturo kaj devigis min repripensi tion, kio estas la novelo. Post kvin jaroj dediĉitaj al specialiĝo pri loĝistiko, mi jam sentis ian agonion pro tio, ke mi ne reprenis la plumon. Tial mi decidis denove skribi, kaj mi uzis la konkurson kiel pretekston por instigi mian menson kaj kelkajn majstrojn kiel inspiron.

Ĉu vi havis la 15 novelojn atendantajn, aŭ ili estas novaj? Kial dek kvin?

Naŭ estas savitaj el tekstoj verkitaj inter 1993 kaj 2002, sed grandparte reverkitaj en mia nuna stilo. La aliaj ses estas de la lasta jaro, de eksperimenta naturo. Dek kvin, ĉar tiujn mi sukcesis vesti dece ĝis la limdato: povus esti dek du aŭ dek sep.

Ĉu vi pli bone laboras per la mallongaj noveloj?

Jes, sed ne pro konvinko, sed pro oportuno. La longa novelo postulas pli da labortempo kaj da rakontaj rimedoj, kiujn mi nuntempe ne havas. Sed tio baldaŭ ŝanĝiĝos, ĉar mi planas provi pli longajn, intelektajn kaj profundajn novelojn en la venontaj jaroj.

Kiom da monatoj vi dediĉis al la verkado de la libro?

Se oni volas, jarojn: mi komencis skribi la unuan en 1993 kaj finis la lastan la tagon antaŭ la fermiĝo de la konkurso. La periodo de intensa laboro estis la pasinta septembro.

Kio estas la mesaĝo de “Cenizas de ángel”?

La mesaĝo de tiu novelo estas, ke ekzistas ekvilibro inter tio, kion ni perceptas kiel la bonon kaj la malbonon, kaj ke la reganta energio de la mondo partoprenas en ambaŭ manifestiĝoj, malgraŭ niaj atendoj. La libro kiel kolekto mem ne havas ian mesaĝon: ĝi estas serĉo, eble malsukcesa, de la arto pro la arto.

Kiam vi ekkonsciis, ke vi volas skribi?

Je la aĝo de dek kvin jaroj, kiam mi legis Eustorgio Chong Ruiz, kiu estas amiko de mia patro kaj jam gajnis sep Miró-premiojn. Mi enamiĝis al liaj noveloj pri La Heroica Villa, kiu estas mia naskiĝurbo, kaj mi volis skribi tiel: priskribi la malvajn vesperiĝojn ĉe la rivero kaj la naskiĝlandon. Al li mi dediĉas novelon en la nuna kolekto, kiu havas certan postguston de lia stilo.

Kiujn aliajn titolojn enhavas ĉi tiu kolekto?

La titoloj estas: La intrusa (La entrudulino), Viento del norte (Norda vento), El corazón de oro (La ora koro), La última rosa (La lasta rozo), Notas sobre el paraíso (Notoj pri paradizo), Destino (Destino), Cenizas de ángel (Cindroj de anĝelo), La leyenda del rey viudo (La legendo pri la vidva reĝo), El hombre que llega (La viro, kiu alvenas), Legado (Heredaĵo), Caña rota (Rompita kano), En el camino (Sur la vojo), Excusas (Ekskuzoj), Hacia el jardín (Al la ĝardeno), kaj El invento (La invento).

Pérez-Franco estis ricevinta honoran mencion en la jaro 1999 en ĉi tiu konkurso.

Ĝuste. La meritoj de la novelo “Vida” (Vivo), kiun la ĵurio laŭdis tiuokaze, kaj certa valoro en “Cierra tus ojos” (Fermu la okulojn), akiris iom da kompato por la tuta kolekto, sed la cetero estis plenigaĵo kaj ne meritis la prestiĝon de la Premio. Mi ricevis Duan Mencion, kaj mi sentis min sufiĉe kontenta.

Kiujn aliajn ĝenrojn vi kultivas?

Mia plej granda ambicio estas en la literatura novelo, kiun mi interesiĝas daŭre kompreni kaj studi. Mi ekzercas, kun iom da mallerteco, la verson, la mallongan eseon kaj sufiĉe ofte la opiniartikolon. Mi aspiras entrepreni mallongan romanon antaŭ ol atingi la kvardekan jaron (mi havas 29 jarojn).

Kie vi diplomiĝis kaj en kio?

En la Dulingva Psikopedagogia kaj la José Daniel Crespo, pri bazlernejo kaj mezlernejo, respektive. En la Teknologia Universitato de Panamo, kiel elektromekanika inĝeniero, kaj en la Masaĉuseca Instituto pri Teknologio, kiel magistro pri loĝistiko.

En du vortoj, kion signifas esti la gajninto de la José María Sánchez?

Mia espero.