Unu sekundo

Koshi estas rasa hundo. Li ne scias tion, sed li loĝas en metropolo de la unua mondo: eble Tokio, aŭ Novjorko. La apartamento de lia mastro, Ken, havas larĝajn fenestrojn, el kiuj Koshi nokte rigardas la lumojn de la nubskrapuloj. Li estas ĉiam ĉirkaŭita de ludiloj: pluŝaĵoj, kiuj pepas, kiam li mordas ilin, sintezaj ostoj kaj pilkoj en okulfrapaj koloroj. Hieraŭ estis la vizito de Koshi ĉe la kuracisto. Ken surmetis al li dizajnistan ĉemizeton, miniaturan kopion de la sama ĉemizo, kiun li mem portis. La bestkuracisto diagnozis ĉe li obezecon kaj ordonis ŝanĝon de dieto kaj pli da ekzercoj. Ken kondukis lin tiun saman posttagmezon al speciala ‘spao’ por hundoj, kie li ricevis masaĝojn kaj ekzercis sin en la naĝejo. Oni ĵetis al li pilkon, kaj li saltis en la akvon por naĝe alporti ĝin reen. Je la fino de la tago, kiel premion por lia peno, Ken aĉetis al li vespermanĝon en la suŝia restoracio de la loko: teleron da panumitaj salikokoj, kiujn Koshi formanĝegis per kelkaj mordoj.

Tobe estas orfa knabo. Li ne scias tion, sed li loĝas en tendaro de rifuĝintoj en iu lando de la tria mondo: eble en Afriko, aŭ en Latinameriko. Lia patrino mortis dum la nasko kaj lian patron mortigis la gerilo. Tobe neniam havis ludilon. La tendo, kie li langvoras la tutan tagon, estas sufoka: ĝi ĉiam odoras je fekaĵoj kaj je morto. Hieraŭ estis la vizito de la kuracisto en la tendaro. Lin akompanis flegistino, helpanto kaj kameraisto. Post sep horoj da atendado, dum kiuj la kuracisto prizorgis centojn da rifuĝintoj, venis la vico de Tobe. La kuracisto ekzamenis lin kaj rapide konstatis, ke la severa subnutrado estas la kaŭzo de la ŝvelinta ventro, de la harfalo, de la ulceroj sur la haŭto kaj de la komenciĝanta blindeco. La flegistino, retenante larmon, ligis ruĝan rubandon ĉirkaŭ la pojno de Tobe, kiu rajtigus lin dum kelkaj semajnoj al vitamina suplemento kaj iom pli granda manĝoporcio. En la nokto, dum Tobe dormis, virino ŝtelis la ruĝan rubandon kaj metis ĝin sur la plej junan el siaj kvin infanoj. Tobe, kiu apenaŭ ion rimarkis, pasigis la sekvajn tagojn preskaŭ sen manĝi, kun la rigardo perdita en la malklara brilo, kiu filtriĝis sub la tendon.

Iom da tempo poste ĉiuj tri, Koshi, Ken kaj Tobe, koincidis en tempo kaj spaco, dum unu sekundo. Reveninte de la laboro, Ken ĵetis sin sur la sofon antaŭ la televidilo, kun saketo da ĉokoladaj biskvitoj. Koshi, sur liaj genuoj, delektiĝis per la pepoj de sia plej nova ludilo, donaco de tiu posttagmezo. La teleregilo rapide ŝanĝadis la kanalojn, sen granda intereso, ĝis Tobe aperis sur la ekrano antaŭ ili. Sur la malpura vizaĝo, la muŝoj promenis senpune; ili amasiĝis sur la blankecaj okuloj kaj sur la krustoj de malnova rizo, algluiĝintaj al la buŝanguloj. Malsupre montriĝis la nomo de iu fondaĵo por helpo al rifuĝintoj, kaj telefonnumero por donacoj. La okuloj de Ken, fiksitaj al la televidilo, ŝajnis perdiĝi dum momento en la bildo de Tobe. La dikfingro revenis, preskaŭ reflekse, al la antaŭa kanalo: programo pri naskiĝtagaj festoj por hundoj. Ken denove sorisis, kaj mordis ĉokoladan biskviton.

— Ni faros al vi tian feston por via naskiĝtago — li diris al li.

Du semajnojn poste, Koshi enprofundigadis sian frandeman muzelon en kukon plenigitan per pasteĉo. Liaj lipharoj pleniĝis je meringo! Du mondojn pli malsupre, malproksime en la spaco, sed en la sama tempo, la korpo de Tobe, ankoraŭ kovrita de muŝoj, jam komencis fetori.