Evaristti, defiante la limojn de la stulteco
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
Laŭ AP, la dano Marco Evaristti lastatempe tinkturis per 780 galonoj da ruĝa tinkturo la dek mil kvadratajn futojn de la pinto de glacimonto ĉe la marbordo de Gronlando. Evaristti provis pravigi sian agon per la jena absurdaĵo laŭ la maniero de Trespatines: “Ni ĉiuj havas la bezonon ornami la Patrinon Naturon, ĉar ĝi apartenas al ni ĉiuj”. Por kroni ĉion, li diris: “Ĉi tiu estas mia glacimonto; ĝi apartenas al mi”. Tiuj vortoj, indaj je frenezulo, memorigis min pri epizodo de la kuba radia komedio “La Tremenda Corte”, en kiu la legenda Trespatines vendas “sian parton de la rivero Almendares” al nesuspektema kamparano.
Evaristti, naskita en Ĉilio, estis la ĉefrolulo de aliaj fuŝaĵoj en la pasinteco, inkluzive de tio, ke li en 2000 metis en danan galerion dek elektrajn miksilojn kun orfiŝoj interne. Evaristti invitis la publikon ŝalti la miksilojn. Iu faris tion, kaj la du mortintaj fiŝoj rezultigis bone meritan proceson kontraŭ la direktoro de la galerio, pro krueleco kontraŭ la bestoj. Tamen, en la momento, kiam mi verkas ĉi tiun noton, la aŭtoritatoj ankoraŭ ne esprimis sin pri la tinkturita glacimonto.
Albert Einstein diris, ke la diferenco inter la stulteco kaj la genieco estas, ke la genieco havas limojn. Malgraŭ ripetitaj provoj pruvi la malon, Evaristti ne estas geniulo: li estas stultulo, komparebla al tiu, kiu ekbruligis la templon de Diana, por ke la historiistoj registru lian nomon. Cetere, la grekoj, kiel punon, faris ĝuste la malon, kaj krome bruligis la anoniman piromanon per malrapida fajro. Ankoraŭ estas homoj, kiuj konsideras Evaristti kiel artiston. Laŭ mia opinio, ĵeti sur glacimonton 780 galonojn da tinkturoj ne estas artverko: ĝi estas ekologia krimo. Kaj kiu faras tion, tiu ne estas artisto: li estas krimulo kaj devas esti punita.
La nemakulitaj akvoj de la Arkto estas hejmo de multaj specioj en danĝero de formorto, kaj malpurigi ilin pro pura plezuro ne estas pardonebla per la preteksto de pseŭdoarta kaprico. Ŝanĝi la polusan pejzaĝon per kolorigo de glacimonto estas kiel surmeti kovbojan ĉapelon al la Davido de Mikelanĝelo: tio postulas torditan estetikon kaj plenan foreston de skrupuloj. La Naturo ne apartenas al ni: ni apartenas al la Naturo. Ignori ĉi tiun principon kondukas la homon al lia propra detruo.