Radkovriloj

Hieraŭ nokte oni ŝtelis de mi. Mi eksciis tion ĉi-matene, kiam mia patro informis min, ke mia aŭto ne havas radkovrilojn. Iu ŝtelis ĉiujn kvar, dum mi dancis laŭ la muziko de Samy kaj Sandra en la novulfesto de mia universitato, en la jardín1 El Recreo.

Kiam li diris tion al mi, mi estis iom dormema. Mi rigardis eksteren kaj vidis, efektive, la kvar malpurajn felgojn nudajn. Kaj mia koro pleniĝis de doloro, ĉar mi retrovis meze de Azuero socian fenomenon, kiun mi preferis ignori, kaj kiu antaŭe estis konsiderata ekskluziva por la grandaj urboj.

Mi petis sapon kaj spongon, kaj tuj dediĉis min al diligenta purigado de la kvar felgoj, kun la zorgemo de tiu, kiu purigas fajnan arĝentaĵon, ĝis ili ne povis esti pli puraj. Neniam ili estis tiel puraj. Mi volas, ke ili restu puraj de nun, ĉar neniam plu estos alia radkovrilo, kiu kovru ilin. Ni vidu kial.

La radkovriloj, kiujn oni ŝtelis de mi hieraŭ nokte, estos venditaj al revendisto de ŝtelitaj radkovriloj. Kaj tiu revendisto vendos ilin al tiu, kiu venos al li bezonante radkovrilojn. Tiu, kiu venas al li, tre verŝajne bezonas la radkovrilojn, ĉar oni ŝtelis liajn, kiel la miajn. Tiel do, ŝtelo okazas por plenigi la malplenon, kiun lasis alia ŝtelo, en ĉeno de radkovrilaj ŝteloj, kiu ne havas finon, kiel malvirta cirklo.

Mi decidis rompi la cirklon. Kiel? Simple! Mi ne ludos ruze: mi ludos honeste. Mi lasos mian aŭton sen radkovriloj. Kun tre puraj felgoj, tamen. Tio estas la plej bona, kion mi povas fari.

Ni imagu, ke mi volas aĉeti duamanajn radkovrilojn por anstataŭigi tiujn, kiuj estis ŝtelitaj de mi. Mi havas du eblojn. La unua, nepagebla jam de la komenco, estas aĉeti ilin novaj en la aŭtoagentejo. La dua, alirebla sed malmorala, estas aĉeti ilin de piratoj-revendistoj dediĉitaj al tiu malpura negoco. Tiu revendisto mendos kvar radkovrilojn de la modelo de mia aŭto ĉe ŝtelisteto, sia lakeo, kaj la ŝtelisteto ŝtelos radkovrilojn de la bezonata modelo de iu ajn aŭto, eble de unu parkita ekster balo organizita de universitato. Tiel do, aĉetante produkton, pri kiu mi scias, ke ĝi estas ŝtelita, mi kuraĝigos la malmoralecon en mia propra socio. Tion mi ne faros. Se ni ĉiuj rifuzus aĉeti ŝtelitajn artikolojn, la ŝtelisto ne havus por kiu ŝteli.

Mi konsideras ŝtelisto tiun, kiu ŝtelas la radkovrilon, ŝtelisto la revendiston, kiu aĉetas ĝin, kaj ŝtelisto la klienton, kiu aĉetas ĝin de la revendisto. Kompreneble, tiu, kiu aĉetas de piratoj-revendistoj, scias, ke la produkto estas ŝtelita. Tiu, kiu volas aĉeti fabrikajn produktojn, iras al la agentejo. Se ne, sufiĉas peti de la pirato la aĉetfakturon, por konstati, ke ĝi estas ŝtelita.

Iuj diros, ke tiuj homoj faras tion pro bezono. Mi juĝas neniun, nek tiun, kiu ŝtelis la radkovrilojn, nek tiun, kiu revendas ilin. Ili jam havas, kiu juĝu ilin. Ili devos respondi antaŭ sia konscienco kaj antaŭ tiu eterna kaj perfekta Leĝo, kiu regas la tutan universon, tiu, kiu repagos al ni ĉiuj pro niaj agoj.

Nu, kial iu ŝtelus la radkovrilojn de mia aŭto? Kial iu ŝtelus ion ajn?

Ne pro manko de laboro. Ĉi tie en la interno de la lando, kiu ne laboras, tiu ne volas, ĉar laborokazoj en la kamparo abundas, kaj por ili ne necesas ia antaŭa akademia aŭ profesia preparo. Tamen, ĉiutage estas pli malfacile trovi homojn pretajn labori. Tiu, kiu ne povas labori pro malsano, faru tion, kion la amiko Bernardo faris en tiu sama balo: vendante loteriajn biletojn por vivi honeste, malgraŭ siaj grandaj fizikaj handikapoj.

Kio plej malĝojigas min en tiu sperto estas, ke mi estis en la Novulfesto de mia Universitato, de tiu Studejo, en kiu mi prepariĝas kun peno por esti morgaŭ bonulo, kiu gajnas sian panon per honesta laboro kaj kiu servas al la socio. Dum mi estis tie, iu tiel homa kaj tiel panama kiel mi decidis preni la facilan vojon, kaj ŝteli de mi, anstataŭ labori aŭ eniri la universitaton por studi kaj fariĝi utila.

Mi ne aĉetos ŝtelitajn duamanajn radkovrilojn. Nek mi aĉetos novajn radkovrilojn, por ke oni ŝtelu ilin. Mi restos tiel, kiel honesta viro kun puraj nudaj felgoj, dum aliaj malmoralaj viroj restas kun ŝtelitaj radkovriloj, malpuraj antaŭ sia konscienco.