Tio, kio venos
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
Kun granda pompo, hodiaŭ Martín Torrijos ekoficis kiel Prezidanto. Kvankam al lia vivresumo mankas atingoj, kiuj pravigu la sukcesajn aŭgurojn, kiujn faras al li liaj partianoj, li havas la nerefuteblan aŭtoritaton, kiun donas al li la voĉo de duono de la panamanoj. En sia hodiaŭa parolado, Torrijos daŭre ŝveligis — naive — la veziketon de atendoj, kiun la popolo kreis per liaj balotpromesoj. Persone, mi ne nutras ajnan.
Cervantes diras, ke ĉiu estas filo de siaj faroj. Ne estus nobla stigmatigi Martín pro la krimoj de Omar, nek realisme voli vidi ĉe la filo la karismon de la patro. Martín havas la rajton fari al si nomon per propraj meritoj, difini sin mem laŭ la maniero, kiel li volas eniri en la historion.
La “historio”... jen grava vorto. La sama Cervantes difinis ĝin kiel la patrinon de la vero, kiel “atestanto de la pasinteco, ekzemplo kaj konsilo por la nuno, averto pri tio, kio venos”. Mi preferus pensi, ke Cervantes eraras, ke la estonteco ne ripetos la pasintecon, ke la historio ne estas averto pri tio, kio venos. Sed mi ne havas iluziojn: laŭ tio, kio vidiĝis ĝis hodiaŭ, tio estus peti miraklon.