Roberto Peres-Franko
Komento

Suspirante antaŭ la spegulo

Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.

Originalo en la hispana

Sen io pli bona por fari (regi, ekzemple), Mireya dediĉis siajn lastajn kartoĉojn en la Prezidanteco por konservi en sukceno sian bildon por la posteularo. Pruvoj tuj:

Ŝi persone inaŭguris ĉiun kapelon aŭ vadejon, kiu aperis antaŭ ŝi. Ŝi vokis duonon de Panamo per surbendigitaj mesaĝoj, kiuj daŭre okupis la linion eĉ se oni fermis la telefonon. Ŝi aldonis sian vizaĝon al la emblemo de la Centjariĝo post jaro, dum kiu oni uzis ĝin nur kun la bildo de Amador Guerrero. Ŝi enlistigis sin en la albumo de bildetoj de la Centjariĝo tiom da fojoj, kiom ŝi povis, eĉ kiel honora fajrobrigadisto. Ŝi metis la manojn en la cementon de la Centjariĝa Ponto (kaj faris gafojn en ĉio alia), kaj poste inaŭguris ĝin nefinitan. Nun, la lasta por la vojo: ŝi malkovros sian propran skulptaĵon.

Cetere, ĉu mi menciis, ke ŝi faris oran moneron kun sia efigio? Espereble ne venos al ŝi la ideo rebaptizi Pedasí per la nomo “Urbo Moscoso”. Ŝi estas, proporcioj gardataj, nia Napoleonino: kreola1 Narcisino, kiu enamiĝinte suspiras antaŭ la speguloj de la Palaco de la Ardeoj. Per sia egocentrismo, Mireya atingis tion, kio ŝajnis neebla: igi la Toron ŝajni humila. La povo devas havi stultigajn ecojn: necesas naiveco por kredi, ke tiaj festbendoj dolĉigos ŝian memoron kiel unu el la plej mezbonaj regantinoj de la jaroj sen diktaturo.

Oni diras, ke Mireya hodiaŭ vizitis la artiston, kiu skulptis ŝian buston, kaj diris al li: “Ĝi tute similas min, sed iom malpligrandigu ĝin, mi estas pli malgranda”. Efektive, senfine.

Notoj

  1. kreola: en Panamo, naskita kaj enradikiĝinta en la lando; hispane criollo. ↩