Veksilologia analizo de la flago de Azuero
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
Pri la desegno de la Flago de Azuero, la veksilologo (fakulo pri flagoj) sinjoro Jaume Ollé Casals diris la jenon:
Mi volus skribi kelkajn liniojn por montri mian sinceran admiron por la flago de Azuero kaj gratuli ĝian aŭtoron, sinjoron Roberto Pérez-Franco.
La flagoj devas plenumi difinitajn normojn, sen kiuj ilia celo ne povas esti atingita: ili devas esti facile identigeblaj, ili devas plenumi la heraldikajn regulojn pri la koloroj, kaj ili devas esti sufiĉe simplaj por esti farataj kun iom da facileco kaj esti memorataj. La flago de Azuero plenumas perfekte ĉi tiujn kondiĉojn: ĝi havas puran veksilologian kompozicion, rigorajn mezurojn, kaj allogan kaj altiran kolorecon, taŭge kombinitan, kaj ĝi estas perfekte identigebla inter miloj da flagoj. Ĝi estas vere bonega flago, kiu kombinas la simplecon kun la facileco de identigo.
Nuntempe multaj novaj flagoj aperas troŝarĝitaj per simboloj apenaŭ videblaj por la observanto; per literoj, tute nelegeblaj kiam ne ventas aŭ en la distanco, kaj per netaŭgaj elementoj kiel dolaraj signoj aŭ aliaj de malkonvena naturo. Male, la flago de Azuero montras nur la klasikan desegnon de flago, kun bonega kompozicio treege alloga por la civitano.
Ekzistas libro publikigita de la Flag Research Center [Centro pri Esploro de Flagoj] de Masaĉuseco, Usono, kiu traktas la trajtojn, kiujn devas havi bona flago: esti simpla en sia desegno kaj esti identiga. La komplikaj blazonoj aŭ emblemoj, la literoj aŭ aliaj elementoj kaŭzas, ke multaj flagoj estas malfacile reprodukteblaj, kaj neeble videblaj kaj des malpli memoreblaj en siaj malgrandaj detaloj. Ilia originala uzo sur la maro igus ilin tute senutilaj, sed eĉ sur tero ili malfacile plenumas sian funkcion. Pri ilia desegno estas esence ne nur ke ĝi estu diferenca de alia flago, sed ke ĝi ne konfuziĝu. La kazoj de Monako kaj Indonezio, Rumanio, Andoro kaj Ĉado, Meksiko kaj Italio, flagoj kiel la hungara aŭ la irana, pri kiuj preskaŭ neniu kapablas memori, kiu estas la supra strio kaj kiu la malsupra, aŭ flagoj tro similaj kiel tiu de Eburbordo kaj tiu de Irlando, aŭ tiu de Kolombio kaj tiu de Ekvadoro, ne plene plenumas sian taskon esti la simbolo, per kiu, per la simpla vido de la koloroj, oni identigas la Ŝtaton aŭ nacion, kiun ĝi reprezentas.
Alia principo por bona flago estas la taŭga kombino de la koloroj. La heraldikaj reguloj establas, ke la emajloj (en la flagoj nomataj koloroj) estas de du klasoj: la helaj (flava-ora kaj blanka-arĝenta) kaj la fortaj (verda, ruĝa, nigra kaj blua). La fortaj koloroj devas esti apartigitaj unu de la alia per helaj koloroj. Ne estus akceptebla blua apud verda ekzemple, kvankam tiaj kombinoj okazas kun rimarkinda ofteco.
La flago de Azuero plenumas 100% ĉi tiujn bazajn principojn laŭ la ĝusta maniero, kiun la heraldikaj reguloj establis dum jarcentoj kaj kiu pruvis sian efikecon.
La flago de Azuero estas unika flago pro sia desegno. Ĝi ne enhavas fremdajn elementojn. Iu ajn povas identigi ĝin ĉe la unua rigardo. Iu ajn povas akiri la ŝtofojn por fari ĝin eĉ mane. La koloroj kombiniĝas perfekte kun plenumo de la heraldikaj reguloj. La tuto montriĝas ekstreme alloga. Eĉ pli, la flago de Azuero iras pli for kaj atingas kompozicion, kiu simbole kaj eĉ matematike estas reprezenta de la du provincoj, kie Azuero situas. Ĝi estas sendube flago kun granda estonteco; ĉiutage ĝi fariĝos pli populara.
— Jaume Ollé Casals Hispanio, 21 de julio de 2002
Naskiĝinta en 1955 en Reus, Katalunio, sinjoro Jaume Ollé Casals estas Membro de la Direktora Konsilio de la Hispana Societo de Veksilologio, de la Kataluna Asocio de Veksilologio kaj de dudek aliaj eksterlandaj veksilologiaj societoj. Lia pasio por flagoj naskiĝas en la aĝo de 15 jaroj: lia persona kolekto de 170 mil bildoj de flagoj estas la plej ampleksa en la mondo. En 1988 li fondas la internacian revuon Flag Report, distribuatan en pli ol 40 landoj, kies nuna direktoro li estas. En sia juneco li aktive partoprenis en la batalo kontraŭ Franco. Kun la plej alta noto li fariĝis, en la aĝo de 23 jaroj, la plej juna Notaria Oficisto de Hispanio. Li estas aŭtoro de traktaĵo pri kronologio kaj historia kartografio en 15 volumoj. Nuntempe li preparas verkon pri la Historio de Navaro kaj Pamplono ĝis la jaro 908. Li estas edziĝinta kaj patro de du filinoj.