Scienco kaj religio
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
Jam legenda estas la populara tendenco, kiu metas la religion kaj la sciencon en kontraŭajn ekstremojn, kiel du aferojn tute apartajn kaj antagonismajn, simile al du boksistoj pretaj mortbati unu la alian. Tiu bildo formiĝis tra la jarcentoj; ĝi trovis sian kulminon en la malfrua Mezepoko kaj la Renesanco, konataj kiel la malhelaj tempoj de la scienco pro la senfinaj religiaj persekutoj kontraŭ la sciencistoj; kaj ĝi persistis dum multaj pliaj jarcentoj. Grandaj homoj finis siajn tagojn sur la ŝtiparo, bruligitaj vivaj pro tio, ke ili studis la homan korpon aŭ kontraŭdiris la religiajn dogmojn; kaj multaj aliaj estis publike humiligitaj. Famaj estas la kazoj de Miguel Servet, Galileo Galilei kaj Charles Darwin. Tio montriĝis bremso por la progreso de la scienco, kaj metis la scienciston kaj la religiulon unu kontraŭ la alia.
Nuntempe esti sciencisto ne estas la malo de esti religiema. La scienco jam ne estas antipodo de la religio. La blinda opozicio inter la kredo kaj la eksperimentado restas nur en la retrogradaj mensoj de kelkaj fanatikuloj de ambaŭ tendencoj. Ne estas io alia ol eraraj stereotipoj la bildo de la nekombita sciencisto, kiu miksas fumantajn substancojn en sia laboratorio, kredanta nur je siaj formuloj, kaj tiu de la pastro kun la krucifikso inter la manoj, kiu rifuzas rigardi tra la teleskopo. Nuntempe tiuj specimenoj formortis. Hodiaŭ la scienco kaj la religio iras renkonte unu al la alia. La Katolika Eklezio publike pardonpetis pro siaj persekutoj de pasintaj epokoj kaj la sciencistoj direktis siajn esplorojn al la kampo de la netuŝeblo, de la menso kaj de la spirito. Tiu ŝanĝo de tendenco devis okazi pli aŭ malpli frue, ĉar la sciencisto kaj la religiulo serĉas la samon: la veron. Eksterordinaraj homoj katalizis tiun titanan alproksimiĝon: Sankta Aŭgusteno enkorpigas la sciencon plifortigitan de la kredo, Teilhard de Chardin enkorpigas la kredon plifortigitan de la scienco.
La sciencisto kaj la religiulo ne diferencas laŭ la celo, sed laŭ la rimedoj. La sciencisto klopodas konstrui sian vojon de konado de la vero, kiu lin ĉirkaŭas, per siaj propraj rimedoj, fidante siajn sensojn kaj siajn rezonadojn. La religiulo fidas per kredo, ke li jam iras sur tiu pado de konado de la vero. La sciencisto, laŭmezure kiel li malkovras la perfektecon kaj vastecon de la Universo kaj la neeraripovon de ĝiaj Leĝoj, iom post iom malfermas sian menson al la nepra ideo de Kreinto por tiel bela kreaĵo. Malsaĝa estus tiu, kiu pretendus ne rimarki la ĉeeston de Dio, kvazaŭ studante la artaĵon oni ne ankaŭ ekkonus la Artiston, kiu kreis ĝin. La vera religiulo, estante ankaŭ serĉanto de la vero, ne devas timi, ke la sciencistoj serĉu ĝin irante per siaj propraj piedoj kaj ekirante de siaj propraj paŝoj, ĉar ĉiuj vojirantoj, kiuj serĉas la veron, trovos ĝin. Fanatika estus tiu, kiu konsideras herezo serĉi la veron per la propraj rimedoj kaj sperti ĝin laŭ la racio. Nur la homo, kiu spertis la veron, ne sentas la bezonon plu serĉi, ĉar li ne dubas. Dum la kredo estos teoria, ekzistos la dubo. La propra sperto havas, por ĉiu persono, la lastan vorton. Se homo spertas Dion en sia koro, li satiĝas kaj tio sufiĉas al li por kredi.
Nun, post multaj jarcentoj, la homo de scienco ne estas kontraŭulo de la homo de kredo. Prefere, la homo de kredo povas havi en la scienco manieron montri la grandecon kaj perfektecon de la dia verko; kaj la homo de scienco povas havi en la kredo je Dio la plej altan konkludon de sia eksperimentado kaj sia serĉado. Homo de kredo povas eksperimenti kaj homo de scienco povas havi kredon. La irado de la scienco estas malrapida. La irado de la religio estas malluma. Sed la celloko estas unu sola. Por la integra homo eblas kunigi la eksperimentan metodon de la scienco kun la transcendeco de la religio. Nur la malriĉaj mensoj divorcigas la kredon de la scienco.
Hodiaŭ la homo de scienco havas ene de sia atingo science strukturitan metodon, kiu kondukos lin al esplorado de la profundo de sia propra naturo kaj permesos al li malkovri en si mem, ke Dio ekzistas, ke ni estas parto de li kaj ke ni ĉiuj homoj estas unu en lia ĉeesto. Tiu metodo, nomata Dinamika Meditado aŭ Krea Imagado, vekas la homon al la vero pri si mem kaj pri tio, kio lin ĉirkaŭas.
Notoj
Ĉi tiu artikolo estis publikigita en la rubriko Opinio de la ĵurnalo La Prensa.
