Roberto Peres-Franko
Komento

Pelonerofobio*

Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.

Originalo en la hispana

Mi ŝatus komenti la decidon de Martín Torrijos ne ĉeesti la debaton programitan por morgaŭ, argumentante, ke la reguloj de la ludo estis ŝanĝitaj kaj ke la kontraŭuloj nur atakos lin.

Laŭ mia opinio, Martín malŝparis oran okazon por pruvi, ke eraras tiuj, kiuj diras, ke li ne konas siajn proprajn registarajn proponojn, ke al li mankas gvidkapablo kaj ke al li mankas la karismo, kiun bezonas prezidento. Lucida, kuraĝa kaj enhavoplena partopreno en la debato estus la plej bona propagando por lia elekto. Decidante rifuzi la okazon partopreni en la debato, ĉu li ne pruvas, ke liaj kritikantoj tuŝis la ĝustan punkton?

Iu devus donaci al Martín vortaron, por ke li serĉu la signifon de la vortoj “debati” kaj “kontraŭulo”, kaj povu reekzameni siajn atendojn. Ĉu li atendis, ke en la debato la aliaj kandidatoj akceptos lin per aplaŭdoj kaj ĵetos al li rozojn? Se tiu estas la venonta prezidento de Panamo, Dio gardu nin. Por stiri landon necesas decidemo por alfronti scenarojn, kie la reguloj ŝanĝiĝas rapide (ĉar la mondo mem ŝanĝiĝas), kie apud la amikoj ekzistas ankaŭ kontraŭuloj pretaj kritiki firme kaj ĉikani la reganton por ke li rektigu tion, kio estas kurba.

Prezidenta debato estas nenio kompare kun la malfacilaĵoj kaj ĉagrenoj de la Prezidanteco mem. Se Martín pensas, ke ĉi lasta estas speco de infanĝardeno, kie ĉiuj estas koraj kaj kie neniu kritikas kaŭstike la prezidenton, li ne scias, en kion li sin metas.

Notoj

* Pelonera: en Panamo, salvo de manfrapoj sur la kapon, kiujn pluraj infanoj, unu post alia, donas al unu sola infano en la lerneja aŭ luda korto. “Pelonerofobio” estas ŝerca termino: la paralizanta timo ricevi ilin kaj, en figura senco, la aversio al krei al si antipatiojn. ↩

Ĉi tiu artikolo estis publikigita en la rubriko “Leteroj de la leganto” de la taggazeto La Prensa la 26-an de aprilo 2004, sub la titolo “La debato, kiu ne okazis”.