Aromaj herboj

Lia Reĝa Alteco supreniris al la prediktribuno kaj silente rigardis la aŭditorion, per okuloj de malsovaĝa bovido (oni devas memori, ke aspektoj trompas). Miloj da junaj ĵus diplomitoj, vestitaj per siaj togoj kaj sidantaj antaŭ li, atendis liajn saĝajn vortojn. Tiun diplomiĝan nokton, en Teksaso, Lia Bovina Alteco estis honora gasto kaj ĉefparolanto.

Tiel, li ekparolis. Li parolis, parolis kaj parolis. Lia buŝo malkaŝis nekonatan, transcendan, impresan veron: en Panamo multaj infanoj ne havas la rimedojn por iri al la lernejo por lerni. La aŭditorio ovaciis lin stare (oni devas memori, ke ekzistas treege multe da malsaĝaj homoj en la mondo, eĉ sub togoj). Se mi estus estinta tie, anstataŭ aplaŭdi lin, mi estus demandinta lin:

Kaj vi, kion vi faros pri tio? Ĉu vi vendos vian aviadilon, vian helikopteron, vian palacon kaj vian somerdomon, por aĉeti librojn kaj kajerojn por tiuj infanoj? Ĉu vi uzos vian sekretan konton de 6 milionoj por aĉeti vitaminojn kaj krajonojn por la malriĉaj, subnutritaj kaj analfabetaj infanoj? Ĉu vi malaltigos la salajron de viaj ministroj? Ĉu vi malaltigos vian propran salajron? Ĉu vi maldungos la milojn da sinekuruloj de la publikaj oficejoj? Ĉu vi evitos la milionan elspezon de la plebiscito? Kion vi faros, sinjoro kandidato, mi volas diri, sinjoro prezidento?

Kaj li estus respondinta: “Mi reelektiĝos.” Kaj mi estus ridinta en lia vizaĝo, ne povante min reteni. “Tion vi ŝatus!”, diris Vange e'León: “Tion vi ŝatus!”