Frua leciono
Maŝintradukaĵo de la originalo, ankoraŭ ne reviziita de la aŭtoro.
Originalo en la hispana
Iun lernejan matenon, kiam mi estis trijara (mi komencis frekventi la infanĝardenon dujara), mi ŝtelis kelkajn LEGO-brikojn de kunuleto. Ŝteli estas vorto, kies signifon mi lernis tiun nokton. Antaŭe ĝi estis al mi nekonata: la LEGO-brikoj plaĉis al mi kaj mi prenis ilin.
Alveninte de la laboro, mia patrino rimarkis, ke estas kelkaj kromaj brikoj en mia ludilsaketo. Mia patro, kiu estas honesta viro, kun firma mano kaj longtempa vizio, decidis tuj ripari la maljustaĵon. Tiun nokton, kiel multajn aliajn, li rakontis al mi historion; sed ne por endormiĝo. Tiun nokton la rolulo ne estis Onklo Kuniklo, sed knabo. La historio diras, ke la knabo iris al la infanĝardeno tiun matenon, kaj vidinte kelkajn ludilojn, kiuj plaĉis al li, li prenis ilin. Tiuj ludiloj ne estis liaj. Tamen, rakontis al mi mia patro, tio, kion faris la knabo, estis malbona. Eĉ ekzistas vorto por tio: ŝteli. Ŝteli estas tre malbone. Pro tio, Dio punis la knabon, sendante lin en gigantan kaj varman kaldronon, tre varman.
Kvankam mia patro vidis, ke mi jam komencis plori, li ŝajnigis nenion rimarki kaj daŭrigis rakonti al mi detale, kiel la knabo rostiĝis en la kaldrono, kune kun aliaj infanoj, kiuj faris aliajn malbonaĵojn. Mia patro rakontas historiojn kiel neniu alia. Post iom da tempo li demandis min, kial mi ploras. Mi rakontis al li ĉion. Li konsolis min dirante, ke mi ne estas malbona, kaj ke, se mi redonos la brikojn la sekvan tagon kaj ne refaros tion, ĉio estos en ordo. Tiel okazis.
Parafrazante tion, kion diris la diktatoro Fidel Castro pri la flosrifuĝinta knabo Elián, mi ploris kvin minutojn por ne plori dum la tuta vivo.
Tio estas la plej granda donaco, kiun mia patro faris al mi. Tiu parolado, tiu nokto, tiu sento (mi estis nur etulo) pri tio, kio estas bona kaj kio estas malbona, estas neforviŝeblaj kaj markis por ĉiam la direkton de mia vivo.
Mia patrino naskis min kiel masklon. Mia patro formis min kiel viron. Kiel la metalo, kiun oni eltiras el la fajro, estas forĝata en daŭran formon, tiel mia patro, oraĵisto de mia karaktero, forĝis min ekde frue, sen ke mi eĉ sciu tion. Kun la tempo, kristaliĝis en mia menso tiu principo de bonfarado, kiu fariĝis la vertebraro de mia moralo.
En ĉi tiu aĝo, kvankam la kaldrono jam ne timigas min, mi plu rigardas al tiu nordo, pro pura plezuro.
